جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢١ - اما آن بيست و يك امرى كه واجب است
پس اگر در زمين غصبى وضو سازد آن وضو باطل است [١] و هم چنين بر فرش غصبى وضو ساختن باطل است [٢] اگرچه زمين غصبى نباشد. امّا در جامه غصبى وضو درست است [٣] اگرچه نماز درست نيست. و در كفش غصبى وضو [٤] جايز نيست [٥] اگر بر آن كفش قرار گرفته باشد. و وضو از آفتابه طلا و نقره درست است [٦] اگر بر دست بريزند [٧] امّا آن فعل- يعنى ريختن آب از آن آفتابه در دست كه رو يا دستها را به آن بشويد- حرام است [٨].
دوم: مىبايد كه آب وضو طاهر باشد و مشتبه به آب نجس نباشد، پس اگر دو كاسه آب بوده باشد و يكى از آنها نجس باشد و ما ندانيم كه نجس كدام است از هيچيك وضو ساختن جايز نيست، و تيمّم لازم است. و اگر به آب يك كاسه از اين دو كاسه وضو
______________________________
[١]-
بلكه صحيح است اگر فضائى كه در آن غسل و مسح واقع ميشود مباح باشد و محلّ ريختنآب
در مكان غصبى نبوده باشد و همچنين است حال در وضوء بر فرش غصبى. (خراسانى،
مازندرانى)
[٢] بطلان وضوء در اين صور احوط است. (تويسركانى)
* صحيح است اگر مستلزم ريختن آب وضوء بر فرش نباشد. (مازندرانى)
[٣] احوط بطلان وضوء است در جامه غصبى اگر وضوء مانع باشد از ردّ بهمالك. (تويسركانى)
* اگر وضوء ساختن تصرّف در جامه مغصوب محسوب شود وضوء صحيح نيست. (دهكردى)
[٤] بلكه مسح با بودن آن بر كفش غصبى جايز نيست. (خراسانى)
[٥] جايز است اگرچه پوشيدن كفش حرام است. (مازندرانى)
[٦] درست نيست اگر وضوء منحصر باشد به آبى كه در ظرف طلا يا نقره باشد و به يك كفاوّل كه بر ميدارد كفايت شستن تمام وضوء نكند. (مازندرانى)
* مشكل است و هم چنين در ظرف غصبى. (يزدى)
[٧] يعنى از آفتابه طلا و نقره آب در مشت بريزند بى قصد وضوء، بعد به آن آب كه در مشتخود ريخته، قصد آب كند و صورت و دستها را وضوء دهد، آن وضوء صحيح است و لكن احوط، بلكه اظهر ترك اين نوع وضوء است و هم بالنسبة به ظرف غصبى و لكن با انحصار ظرف در طلا و نقره وضوء صحيح نيست على الاقوى. (دهكردى)
[٨] اگر ظرف منحصر به آنها نباشد. (صدر)