جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٢٩ - و بدانكه از جمله اين افعال هشت فعل است كه احتياج به بيان دارد،
پانزدهم: ذكر گفتن. شانزدهم: سر از سجده برداشتن. هفدهم: نشستن در ميان دوسجده. هجدهم: لمحهاى درنگ نمودن. نوزدهم: خم شدن به جهت سجده دوم.
بيستم: درنگ نمودن بهقدر ذكر. بيست و يكم: ذكر گفتن [١].
به اين بيست و يك فعل ركعت اوّل تمام است، و در ركعت دوم از اين بيست و يك فعل سه فعل كم مىشود: نيّت [٢] و تكبير احرام و درنگ كردن در تكبير احرام.
پس افعالى كه واجب است در ركعت دوم هجده است.
و بعد از آن چهار فعل ديگر واجب است كه آنها را داخل ركعت نمىشمارند:
اوّل: سر از سجده [٣] برداشتن. دوم: نشستن. سوم: تشهّد خواندن. چهارم: درنگ نمودن در تشهّد.
و اگر نماز دو ركعتى باشد سه فعل ديگر واجب است [٤]: اوّل: نشستن به جهت سلام گفتن. دوم: سلام گفتن. سوم: درنگ كردن بهقدر سلام گفتن.
پس در نماز صبح چهل و شش [٥] فعل واجب است، و در نماز شام شصت و هشت فعل، و در هريك از نماز ظهر و عصر و عشا هشتاد و شش فعل واجب است.
اين است جميع سيصد و هفتاد و دو فعل كه واجب است در نمازهاى پنجگانه شبانهروزى به فعل آوردن آن.
و بدانكه از جمله اين افعال هشت فعل است كه احتياج به بيان دارد،
و آن نيّت
______________________________
[١]
سر از سجده دوم برداشتن و نشستن بعد از آن در ركعت اوّل نيز واجب است، و همچنين در
ركعت سيّم از چهار ركعتى. (نخجوانى، يزدى)
[٢] بلكه نيّت كه عبارت از داعى است بايد تا آخر نماز باقى باشد. (خراسانى)
* نيّت داعى است، پس در تمام نماز معتبر است، بلى بنابر اينكه نيّت اخطار است تفصيل صحيح است. (كوهكمرهاى)
[٣] يعنى سجده دوم. (صدر)
[٤] اين سه فعل احوط است. (تويسركانى)
[٥] سر از سجده دوم از ركعت اوّل برداشتن را نشمرد، آن هم واجبى است خارج از ركعت اوّل، پس چهل و هشت فعل واجب است. (مازندرانى)