جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٠٨ - خاتمه در بيان احكام بعد از بيع
خاتمه در بيان احكام بعد از بيع
بدانكه بايع را بعد از بيع كردن و قيمت گرفتن تسليم مبيع بهمشترى لازم است هر گاه آن چيز قابل نقل و تحويل باشد. امّا آن چيزى كه قابل نقل و تحويل نباشد- چون زمين و عمارت و باغ و درخت- [تسليم] تخليه است يعنى خالى كردن و دست از تصرّفات آن باز داشتن يا آنكه رخت خود از آنجا بيرون بردن، و اگر در زمين زراعت رسته باشد چيدن. و در آنچه قابل نقل باشد اگر قابل كيل [١] و وزن است كيل و وزن كردن، و اگر حيوان است نقل كردن، و در غير اينها بهدست گرفتن. [٢]
و آنچه بعد از بيع و پيش از قبض زيادتى در متاع بهم رسد مال مشترى است، و جايز است كه بايع در بيع استثنا كند آنچه خواهد.
و اگر مبيع حيوان باشد و استثناىِ كلّه و پوست آن كند، در آن مجتهدين را پنج قول است:
اوّل آنكه: بيع صحيح است.
دوم آنكه: باطل است.
سوم آنكه: حيوان را اگر توان ذبح نمود صحيح است، و الّا باطل.
چهارم آنكه: اگر حيوانى باشد كه ذبح آن نتوان كرد شريك است در قيمت كلّه و پوست آن.
پنجم آنكه: مطلقاً نسبت به كلّه و پوست در آن شريك است.
______________________________
[١]-
كفايت كيل و وزن بدون استيلاء عرفى در تحقّق قبض و تسليم مشكل است، بلكه اقوىاين
است كه بايد استيلاء حاصل شود در جميع چيزها وآن به حسب مقامات مختلف است، بلى در
مكيل و موزون احوط علاوه بر استيلاء عرفى تحقّق كيل و وزن است. (دهكردى، يزدى)
[٢] تسليم و قبض بمعنى مذكور در منقول و غيره كفايت مىكند ولكن تعيّن آن محلّ تأمّل است. (تويسركانى)