جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٤٨ - اما آن بيست و پنج امر كه در وقت سجود به فعل آوردن آن سنت است
چهاردهم: بينى را برخاك گذاشتن.
پانزدهم: زانوها را از هم دور داشتن [١] اگر مصلّى مرد باشد نه زن.
شانزدهم آنكه: چون سر از سجده بردارد «اللَّه اكبر» بگويد.
هفدهم آنكه: در وقت «اللَّه اكبر» دستها را بالا بدارد بهطريقىكه قبل ازاينگفتهشد.
هجدهم: گفتن «اسْتَغْفِرُاللَّهَ رَبّيْ وَاتُوبُ الَيْهِ» بعد از گفتن «اللَّه اكبر».
نوزدهم: درنگ نمودن بهمقدار «اللَّه اكبر» گفتن و استغفار كردن.
بيستم آنكه: در مابين دو سجده تورّك كند، يعنى برران چپ نشيند و پشت قدم راست را برشكم قدم چپ گذارد، و اگر زن باشد بر كَفَل خود نشيند و زانوها را بالا بدارد و كف پاها برزمين نهد.
بيست و يكم: در وقت سجود ساق دستها را بالا گيرد و برزمين بگزارد، و اگر زن باشد برزمين گذارد.
بيست ودوم آنكه: چون درركعتاوّل وسوم درنماز چهار ركعتى سر از سجده دوم بردارد ولمحهاى بنشيند [٢] واينرا جلسه استراحتگويند. و سيّد مرتضى- عليه الرّحمة- آن را واجب مىداند [٣][١].
بيست و سوم آنكه: در جلسه استراحت تورّك كند.
بيست و چهارم آنكه: زن در وقت سجده پيشانى را برجايى نگذارد كه از موى سر او چيزى فاصله شود ميانه پيشانى او و سجدهگاه هرچند از پيشانى او آنچه واجب است كه به سجدهگاه برسد رسيده باشد.
______________________________
[١]
در استحباب اين تأمّل است. (خراسانى)
[٢] بلكه سزاوار نيست ترك نمودن اين را. (خراسانى)
[٣] احوط است. (كوهكمرهاى)
* موافق احتياط است. (نخجوانى)
* خالى از قوّت نيست. (يزدى)
[١] سيّد مرتضى، انتصار: ١٥٠ و ناصريات: ٢٢٣.