جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٥٧ - فصل سوم در اسباب ضمان
فصل سوم در اسباب ضمان
بدانكه اسباب ضمان شصت و چهار امر است، سى و هشت امر در فصول اجاره و عاريت و غصب مذكور شد، و بيست و شش امر ديگر اين است كه مذكور مىشود:
اوّل: فوت كردن مال غيرى را به نفس خود، پس اگر غلام كسى مال شخصى را فوت كند برذمّه او ثابت مىشود كه بعد از آزادى بدهد. و بعضى از مجتهدين گفتهاند كه:
مولا از كسب غلام مىدهد.
دوم: سبب تلف شدن آن، چون كندن چاه در غير ملك خود به قصد افتادن چيزى در آنجا، يا چيزهاى لغزنده در راه انداختن كه پاى كسى بلغزد و نقصانى به او رسد.
سوم: به اختيار زياده از قدر حاجت آب [١] در مِلك خود بستن با آنكه داند [٢] كه ضرر بهغيرى مىرسد.
چهارم: بهقدرحاجتآب درمِلك خود بستن باآنكه داندكه ضرربهغيرى مىرسد.
پنجم: آتش به زراعت خود زدن با آنكه داند كه سرايت به زراعت ديگرى مىكند.
ششم: باز كردن سر مشك آب يا ظرفى كه در آن روغن يا غسل يا دوشاب باشد تا آنچه در آن است بريزد يا آفتاب آن را نرم سازد يا به ملاقات نجاست نجس شود.
هفتم: باز كردن در خانه كه محبوسى در آن باشد تا آنكه بگريزد.
هشتم آنكه: چيزى را به بيع فاسد يا غير آن تصرّف كرده باشد.
نهم: سر دادن چارواى خود كه ضررى به غير رساند.
______________________________
[١]-
اقوى اين است كه آب انداختن در ملك خود و ضرر رسانيدن به غير موجب ضمان استو
همچنين آتش به زراعت خود زدن اگر چه زايد بر قدر حاجت نباشد و اگر چه نداند كه ضرر
مىرساند. (تويسركانى)
* احوط در آب در ملك خود انداختن و آتش به زراعت خود زدن ضمان است اگر چه زايد بر قدر حاجت نباشد و نداند كه ضرر مىرساند. (صدر)
[٢] هرگاه نداند كه ضرر مىرسد ولكن صدق كند كه اتلاف مال غير كرده نيز بعيد نيست ضمان و همچنين در دو امر بعد. (يزدى)