جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٥٣ - فصل دوم شروطى كه در نيابت حج معتبر است
و ظاهر قول دوم به اين قول باز مىگردد.
و اگر حجّ [١] در ذمّه شخصى مستقرّ شده باشد، امّا بهواسطه مانعى كه بعد از استقرار بهم رسد، مثل بيمارى يا خوف از دشمن نتواند به حجّ رفتن، واجب است [٢] كه شخصى را به اجاره بگيرد كه به نيابت او حجّ كند، هر گاه اميد آن نداشته باشد كه مانع برطرف شود، و الّا بر او واجب است كه خود حجّ كند.
و اگر بعد از آنكه نايب بهنيابت او حجّ گزارده باشد مانع او برطرف شود، براو واجب است كه خود حجّ كند و حجّ كه نايب او كرده كافى نيست.
امّا اگر حجّ گزاردن براو واجب شده [٣] باشد وقبل از آنكه در ذمّه او مستقرّ شود او را مانعى از رفتن به حجّ پيش آيد در اين صورت در وجوب نايب گرفتن ميانه مجتهدين خلاف است، بعضى برآنند كه حكم شخصى دارد كه او را بعد از استقرار حجّ مانعى بهم رسد، و بعضى برآنند كه از اين شخص حجّ ساقط است مادام كه مانع باقى باشد نايب گرفتن واجب نيست، خواه اميد برطرف شدن مانع داشته باشد و خواه نداشته باشد.
و اقرب قول اوّل [٤] است.
فصل دوم: شروطى كه در نيابت حجّ معتبر است
و آن شش امر است:
اوّل آنكه: نايب بالغ باشد. و بعضى از [٥] مجتهدين نيابت غيربالغ را جايز داشتهاند، بهشرط آنكه تميز داشته باشد و بر سخن او اعتماد باشد[١].
______________________________
[١]-
يعنى حجّة الاسلام نه هر حجّى. (دهكردى، مازندرانى، نخجوانى، يزدى)
[٢] على الاحوط. (مازندرانى)
[٣] يعنى تمكّن مالى داشته باشد. (مازندرانى)
[٤] قول اوّل احوط است. (تويسركانى)
[٥] اين قول اقوى است. (تويسركانى)
* قول اين بعض اقوى است. (خراسانى)
[١] محقّق اردبيلى، مجمع الفائده ٦: ١٢٨. محقّق عاملى، مدارك ٧: ١١٢.