جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٨٨٦ - فصل دوم در بيان كسورى كه در فريضه باشند و مخارج مشتركه آنها
قسم دوم: تداخل
و آن چنان است كه دو عدد بروجهى باشند كه عدد اقلّ را چون يكمرتبه يا چند مرتبه از عدد اكثر بيندازند عدد اكثر را فانى سازد، و بايد كه هرعدد اقلّ از نصف عدد اكثر بيشتر نباشد چون سه و شش، و اين قسم را متداخلان گويند.
قسم سوم: توافق
و آن چنان است كه دو عدد بروجهى باشند كه عدد اقلّ را چون از عدد اكثر بيندازند عدد اكثر را فانى نسازد، عددى ثالث غير از ايشان هردو را فانى سازد، و اين عدد ثالث مخرج كسرى باشد كه آن هردو عدد در آن موافق آيد، چون چهار و شش كه هردو شريكند در عدد دو كه مخرج نصف است كه هردو را فانى مىسازد. و گاه هست كه فقها جهت كمى عدد فريضه متداخلان را متوافقان بهمعنى اعمّ مىگويند، زيرا كه البتّه متداخلان در كسرى موافق هستند، و اين را ميانه رؤس سهام اعتبار مىكنند چنانچه زود باشد كه در مسايل انكسار مذكور گردد.
قسم چهارم: تباين
و آن چنان است كه دو عدد بر وجهى باشند كه اقلّ اكثر را فانى نسازد، و عدد ثالث غير از واحد نيز ايشان را فانى نكند چون سه و پنج.
فصل دوم: در بيان كسورى كه در فريضه باشند و مخارج مشتركه آنها
بدانكه كسر آن است كه چون عدد واحدى را به اجزاء معيّنه قسمت كنند تمام آن اجزا را مخرج مىگويند و بعضى از آن را كسر. و كسر برپنج قسم است:
اوّل: كسر مفرد چون ثلث.
دوم: كسر مكرّر چون ثلثان.
سوم: كسر مضاف متّحد چون نصف ثلث.
چهارم: كسر مضاف متعدّد چون نصف سُدس و ربع.
پنجم: كسر معطوف چون ثلث و ربع، و مخرج كسر مفرد اقلّ عددى است كه آن