جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٠٦ - مقصد اول در بيان احكام خللى كه موجب بطلان نماز است
صورت نماز باطل نمىشود و به اتمام [١] بايد رساند.
يازدهم: در نماز چهار ركعتى يك ركعت سهواً زياده [٢] كردن به شرط آنكه بعد از ركعت چهارم بهمقدار تشهّد نَنِشسته باشد، كه اگر بهقدر تشهّد نشسته باشد [٣] نماز [٤] او صحيح است [٥] هرچند تشهّد نخوانده باشد.
دوازدهم: كلّ نماز را پيش از وقت بجاآوردن خواه عمداً و خواه سهواً. امّا اگر بهگمان آنكه وقت داخل شده نماز بگزارد و در اثناى نماز وقت داخل شود در اين صورت نماز او صحيح است [٦].
سيزدهم: دانسته در مكان غصبى يا در فرش غصبى يا در جامه غصبى نماز گزاردن.
چهاردهم: در جامه يا بدن نجس [٧] كه پيش از نماز مىدانست كه نجس است و بعد از آن فراموش كرد، نماز گزاردن.
پانزدهم: بىتقيّه [٨] عمداً بهطريق سنّيان دست در نماز بستن.
______________________________
[١]
احوط اتمام و اعاده است. (كوهكمرهاى)
[٢] زياده ركعت مطلقاً مبطل است، چه نماز چهار ركعتى، چه غير آن، به مقدار تشهّد نشستهباشد يا نه، بلى در چهار ركعتى هرگاه در چهارم به مقدار تشهّد نشسته باشد، بعضى قائل به صحّت شدهاند، مثل آنچه در متن است، ولكن اقوى بطلان است در آن نيز. (يزدى)
[٣] آنچه فرمودهاند مضمون خبر وارد در اين مقام است، ولى منافى با احتياط نيست، پس اعادهنماز را مطلقاً ترك ننمايند. (دهكردى، صدر)
[٤] چه نشسته باشد به قدر تشهّد يا ننشسته باشد، نماز باطل است. (كوهكمرهاى، مازندرانى، نخجوانى)
[٥] بلكه باطل است. (خراسانى)
[٦] به شرط آنكه به ظنّ معتبر داخل در نماز شده باشد، امّا هرگاه به ظنّ غير معتبر باشد بايد اعاده كند. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* بنابر مشهور. (كوهكمرهاى)
[٧] نجاست لباس و بدن موجب اعاده در وقت است مطلقاً، و امّا قضاء پس چنانچه عالم بهنجاست بوده و در تطهير آن تقصير نموده، پس واجب است مانند اداء اعاده، و اگر تقصير ننموده، پس واجب نيست، و لكن احتياط را مهما امكن ترك ننمايد. (كوهكمرهاى)
[٨] بنابر احوط. (خراسانى)