جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١١٨ - اما نوزده امر سنت
امّا نوزده امر سنّت:
اوّلآنكه: اذان را در اوّل وقت گويد.
دومآنكه: مؤذن در وقت اذان گفتن رو به قبله باشد.
سومآنكه: اذان را بلند بگويد [١].
چهارمآنكه: ايستاده بگويد.
پنجمآنكه: در وقت اذان گفتن وضو داشته باشد.
ششمآنكه: برجاى بلند بايستد.
هفتمآنكه: دوانگشت خود را در دو گوش كند.
هشتمآنكه: اذان را به تأنّى بگويد، نه به شتاب.
نهمآنكه: در آخر هرفصل سكوت قليل نمايد.
دهمآنكه: اختيار مؤذّنى كنند كه عدالت داشته باشد.
يازدهمآنكه: مؤذّن وقت شناس باشد.
دوازدهمآنكه: خوش آواز باشد.
سيزدهمآنكه: حرف نزند در وقت اذان گفتن.
چهاردهم: دانستن مؤذّن مسايل اذان را، بهطريقى كه فقها و علما قرار دادهاند[١].
پانزدهم: صلوات فرستادن مؤذّن و كسىكه اذان مىشنود در وقت نام بردن حضرت پيغمبر ٦. و شيخ ابن بابويه صلوات فرستادن را مطلقاً واجب مىداند بر هر كس كه نام آن حضرت بَرَدْ يا بشنود[٢] و اين قول [٢] كمال قوّت [٣] دارد.
______________________________
[١]
اگر مرد باشد. (خراسانى)
[٢] اين قول احوط است. (تويسركانى)
[٣] بلكه قوّت ندارد، اگرچه احوط است. (خراسانى)
* لكن اقواى اين است كه مستحبّ مؤكّد است. (دهكردى، يزدى) ف
[١] بعضى از نسخهها: قرار دادهاند و مذكور شد.
[٢] من لا يحضره الفقيه ١: ٢٨٤، حديث ٨٧٥.