جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٠٨ - اما بيست و هفت امر مكروه كه تعلق به مكان نماز دارد
سيزدهم: در جايى كه چهارپايان در آنجا بسته مىشود مثل طويله و مانند آن هرچند چهارپايان در آنجا نباشد.
چهاردهم: در خانهاى كه مستكننده در آن باشد.
پانزدهم: برروى خرمن گندم نماز كردن هرچند آن را به گِل اندوده باشند.
شانزدهم: در محلّى كه اكثر اوقات آتش در آنجا مىسوزانند مثل طون حمّام و مطبخ هرچند كه در وقت نماز از آتش خالى باشد.
هفدهمآنكه: مرد در جايى نماز گزارد كه در پهلوى او يا مقدّم براو زنى نماز گزارد، خواه محرم باشد و خواه نامحرم هر گاه ميانه ايشان حايلى نباشد يا مقدار ده ذرع- به ذرع دست- دورى نباشد. امّا اگر زن در پس سر مرد باشد كراهت برطرف مىشود واحتياج به حايل يا دورى ده ذرع نيست. و بعضى از مجتهدين نماز مرد و زن را باطل مىدانند هر گاه مقارن هم تكبير احرام گويند[١] و الّا نماز آن را كه تكبير احرام بعد از ديگرى گفته باطل مىدانند [١] به شرط آن كه زن در پهلوى مرد يا مقدّم برمرد نماز گزارد و حايل يا دورى ده ذرع نباشد.
هجدهم: نماز گزاردن برآن خاكى كه مورچهها از سوراخ خود بيرون مىآورند.
نوزدهم: در جايى كه حيوانات آن جا ذبح مىشوند.
بيستم: در شورهزار نماز گزاردن.
بيست و يكم: برروى برف نماز گزاردن.
بيست و دوم: در گذرگاه آب نماز كردن، هرچند كه آنجا آب نباشد.
بيست و سوم: بر ريگ روان نماز گزاردن.
بيست و چهارم: در جادّه راه نماز كردن [٢].
______________________________
[١]-
و اين احوط است. (صدر)
[٢] اگر مضرّ به حال عبور كنندهها نباشد، والّا حرام و باطل است بنابر اقوى. (خراسانى)
[١] شهيد ثانى، مسالك ١: ١٧٢. محقّقعاملى، مدارك ٣: ٢٢٤. محقّقثانى، جامعالمقاصد ٢: ١٢١.