جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٧٧ - قسم اول آزاد كردن بنده
پنجم: مباح [١] چون آزاد كردن ولدالزنا و مستضعف.
و آزادى به چهار چيز حاصل مىشود:
اوّل: مباشرت. دوم: سرايت. سوم: مالك شدن. چهارم: عوارض.
و در آن چهار موقف است:
موقف اوّل مباشرت است
وآن بر چهار قسم است:
قسم اوّل آزاد كردن بنده:
و در آن هفت چيز شرط است:
اوّل: صيغه؛ چون «انْتَ حُرٌّ» يعنىتوآزادى، واگرگويد: «اعْتَقْتُكَ» يعنى آزاد گردانيدم تو را و قصد انشاء كند مجتهدين را در اين دو قول است: اصحّ آن است كه به اين قول نيز آزادى واقع مىشود. و به غير از اين دو لفظ [٢] آزادى بهم نمىرسد از كتابتها و اشارتها و اگرچه به آن قصدِ آزادى كند، مگر آنكه قادر برگفتن نباشد يا گُنگ باشد، چه در اين صورت اشارت و نوشتن با قرينه برقصد قايم مقام گفتن اين دو لفظ مىشود.
دوم: صيغه از بالغ و عاقلِ مختار قصدكننده جايزالتصرف واقع شود، پس اگر آزاد كردن بنده از طفل- و اگرچه ده ساله [٣] باشد- و ديوانه و كسى كه او را به اكراه برآن دارند و مست و غافل و مفلسى كه حاكم شرع او را ازمالش منع كرده باشد كه به قرض خواهان او دهد و بيمارى كه در بيمارى [٤] زياده از سه يك مال خود آزاد كند واقع شود، باطل [٥] است.
______________________________
*
بنابر قول بعضى. (يزدى)
[١] مراد عدم تأكّد استحباب است. (نخجوانى، يزدى)
[٢] اين قول احوط است. (تويسركانى)
[٣] بطلان عتق طفل ده ساله احوط است و همچنين بطلان عتق زايد بر ثلث در مرض به موت. (تويسركانى)
[٤] كه به آن بيمارى بميرد. (صدر)
[٥] اقوى در عتق بيمار صحّت است، هرچند زائد بر ثلث مال باشد و مراد بيمارى است كه