جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٣٠ - فصل اول در بيان آنچه تعلق به نيت دارد
است، و تكبير احرام، و قيام، و قراءت، و ركوع و سجود، و تشهّد و تسليم، و بيان اين هشت فعل در هشت فصل تفصيل مىيابد.
فصل اوّل در بيان آنچه تعلّق به نيّت دارد:
بدانكه نيّت هريك از عبادات قصد بجا آوردن آن عبادت است از براى رضاى خدا، و در نيّت اوّلًا تعيين نماز بايد نمود كه كدام نماز است، اداست يا قضا [١] واجب است يا سنّت. بعد از آن قصد كند كه آن را بجا مىآورم از براى رضاى خدا، و اين قصد در نهايت آسانى است، و هيچ اشكالى ندارد، و وسواسى كه بعضى مردم در نيّت مىكنند از فعل شيطان است، و به اين مضمون حديثى از حضرت امام جعفر صادق ٧ منقول است[١] و آنكه بعضى گمان بردهاند كه نيّت نماز مركّبى است از چند چيز، مثل تعيين نماز [٢] و آنكه واجب است يا سنّت اداست يا قضا، اين گمان غلط است بلكه اين امور منوىاند، يعنى نيّت براينها واقع مىشود.
______________________________
[١]-
تعيّن اداء يا قضاء واجب يا مستحبّ در همه جا احوط است. (تويسركانى)
* نيّت اداء و قضاء لازم نيست، مگر هرگاه تعيين موقوف بر آن باشد، و همچنين وجوب و سنّت. (دهكردى، يزدى)
* اداء يا قضاء بودن عمل ناشى مىشود از وقوع آن در وقت يا در خارج وقت، پس اداء و قضاء امر قصدى نيست، مگر اينكه خروج عمل از ابهام موقوف بر آن باشد، پس در اين صورت بايد تعيين به او شود، و همچنين است نيّت وجوب وسنّت. (كوهكمرهاى)
* نيّت اداء و قضاء لازم نيست با تعيين منوى، مثلًا اگر تعيين كند كه نماز صبح امروز را مىكنم، ديگر لازم نيست نيّت اداء و قضاء. (مازندرانى)
* نيّت اداء و قضاء و وجوب و سنّت لازم نيست با تعيين منوى، مثلًا اگر تعيين كند كه نماز صبح امروز را مىخوانم، ديگر لازم نيست نيّت اداء و قضاء و وجوب و سنّت، بلى اگر تعيين منوى توقّف داشته باشد به آنها لازم است. (نخجوانى)
[٢] آنچه معتبر است تعيين است با تعدّد مأمورٌ به نه قصد اداء يا قضاء و همچنين است وجوبو استحباب. (خراسانى)
[١] وسائل ١: ٦٣، حديث ١.