جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٥٦ - فصل سوم در بيان حلال و حرام و مكروه بودن حيوانات
چهاردهم: مرغى كه او را نشانه تير مىسازند تا آنكه مىميرد، و همچنين حيوانى كه مجروحش سازند و بگذارند تا بميرد.
پانزدهم: ماهيى كه فلوس نداشته باشد چون جرى، و ماهيى كه در آب مرده باشد.
و هرگاه ماهى مرده به ماهى زنده مشتبه شود [١] بعضى از مجتهدين برآنند كه آن را در آب اندازند كه برپشت افتد حرام است، و اگر بر رو افتد حلال[١].
شانزدهم: سنگپشت.
هفدهم: خارپشت.
هجدهم: خرچنگ برّى و بحرى.
نوزدهم: حيوانى كه مسخ شده باشد چون ميمون و خرس و فيل و نحو اينها.
بيستم: گوشتى كه در زير سپرز بريان كنند، زيرا كه آن گوشت حرام مىشود بهشرط آنكه سپرز را شكافته باشند. و همچنين حرام مىشود اگر ماهى حلال و ماهى حرام را با هم بريان كنند به شرطى كه ماهى حرام بربالاى ماهى حلال باشد، امّا اگر ماهى حلال بربالاى ماهى حرام باشد حرام نيست.
و تخم هرحيوانى تابع آن حيوان است. و اگر تخم حلال با حرام مشتبه شود هركدام كه هردوطرف او مختلف باشد حلال است، و هر كدام كه متّفق باشد حرام است [وآنچه فاسد شده باشد نيز حرام است.][٢]
و امّا چهارده قسم مكروه:
اوّل: اسب.
دوم: خر.
______________________________
[١]-
اقوى حرمت آن است مطلقاً. (يزدى)
[١] شيخ صدوق، مقنع: ٤٢٣. شيخ مفيد، مقنعه: ٥٧٧. يحيى بنسعيدحلّى، جامعالشرايع: ٣٨٦.
[٢] اين مقدار در بعضى از نسخهها نيست.