جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١١٢ - اما آن يازده امر كه حرام است
امّا آن يازده امر كه حرام است:
اوّل: مسجد را به طلا نقّاشى كردن [١].
دوم: سنگريزه كه فرش مسجد است از مسجد بيرون كردن [٢].
سوم: در مسجد چيز نجس داخل كردن هرچند سرايت به مسجد نكند [٣].
چهارم: درنگ نمودن جنب و حايض و نفاس در مسجد.
پنجم: فروشى[١] كه وقف مسجد باشد در غير مسجد انداختن.
ششم: چيزى را در مسجد طهارت دادن [٤] اگر چه در آب كرّياآبجارىباشد [٥].
______________________________
[١]
نقاشى كردن مسجد به طلا مكروه است بنابر اقوى، اگرچه احوط ترك است. (خراسانى)
[٢] احوط بيرون نبردن سنگ ريزه است كه فرش مسجد باشد، و همچنين احوط ... در حرام بودن همه اين يازده امر تأمّل است و لكن احوط است. (تويسركانى)
* حرمت مجرّد بيرون بردن معلوم نيست، و لكن اگر بيرون برد واجب است برگرداند به مسجد. (خراسانى)
[٣] با عدم سرايت، حرمت معلوم نيست، مگر آن كه موجب هتك باشد. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* داخلكردن نجاست مسريه، اگرموجب هتك حرمت مسجد نباشد عيب ندارد. (خراسانى)
* با عدم سرايت حرمت معلوم نيست، و خبر وارده در او زياده بر نجاست مسريّه دلالت ندارد. (صدر)
* حرام است داخل نمودن نجس هرگاه موجب سرايت يا اهانت باشد. (كوهكمرهاى)
* نجاست اگر به مسجد سرايت نكند، اگر داخل كردن آن باعث هتك حرمت مسجد است عرفاً، مثل مردار در مسجد افكندن و قازورات در مسجد ريختن حرام است، و اگر باعث هتك نيست، حرمت آن ثابت نيست. (مازندرانى)
[٤] اظهر جواز تطهير است در مسجد، اگر سبب تنجيس آن نشود. (خراسانى)
* حرمت طهارت دادن با عدم سرايت و اهانت مشكل است. (كوهكمرهاى)
[٥] حرمت تطهير در كرّ و جارى معلوم نيست، بلكه به قليل نيز هرگاه غساله را در آن نريزد، بلى هرگاه موردى مستلزم هتك باشد جايز نيست. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* احوط جواز تطهير در كرّ و جارى است و احوط ترك است. (مازندرانى)
[١] جمع فرش است.