جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٩٢ - فصل چهارم در بيان احكام ولادت فرزند
و لاحق گردانيدن او به پدر ممكن باشد به او ملحق بايد گردانيدن.
و به مجرّد آنكه زن فاحشه باشد شوهر نمىتواند گفت كه فرزندى كه از او حاصل شده باشد فرزند او نيست، و به اين گفتن فرزندى آن فرزند برطرف نمىشود اگر زن دايمى باشد مگر آنكه ميان زن و شوهر لعان واقع شود چنانچه زود باشد كه كيفيّت لعان مذكور گردد، و امّا اگر متعه يا كنيز باشد به مجرّد گفتن شوهر فرزندى آن فرزند برطرف مىشود ومحتاج به لعان كردن نيست.
و همچنين جايز نيست نفى كردن فرزند به مجرّد آنكه منى را در وقت انزال در غير فرج زن بريزد، چه ممكن است كه منى بىشعور در فرج او ريخته شده باشد.
فصل چهارم در بيان احكام ولادت فرزند:
بدانكه سى امر به ولادت فرزند تعلّق دارد: دو امر واجب، و بيست و دو امر سنّت، و شش امر مكروه.
امّا دو امر واجب:
اوّل: مدد دادنزنان ياشوهردروقت زاييدن زن [١] و اگر زنان متعذّر باشند مردان محرم مدد دهند، و اگر وجود مردان محرم نيز متعذّر باشد غير ايشان از خويشان مدد كنند.
دوم: ختنه كردن فرزند بعد از بالغ شدن او.
و امّا بيست و دو امر سنّت:
ل: غسل دادن [٢] مولود در وقت ولادت او.
دوم: اذان در گوش راست او گفتن و اقامت در گوش چپ [٣] او، چه از حضرت امام بهحقّ ناطق امام جعفر صادق ٧ منقول است كه: مكروهى[١] بعد از آن به طفل
______________________________
حضرت
خاتمالنبيّين صلّىاللَّه عليه وآله اجمعين بيانىداردكه حاشيه مجال آنرا ندارد.
(صدر)
[١]- هرگاه محتاج به مدد باشد. (يزدى)
[٢] و بعضى آن را واجب دانستهاند. (نخجوانى، يزدى)
[٣] پيش از آنكه ناف او را ببرند. (يزدى)
[١] در اكثر نسخهها: گناهى.