جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٩٨٢ - مطلب پنجم در بيان آنچه سبب ارش مىشود يعنى تفاوتى كه ميانه صحيح و غيرصحيح بودن عضو آدمى است
دوازدهم آنكه: پستانهاى زنى را ببرند كه شير از او منقطع شود يا دير بيرون آيد، چه در اين صورت خونبها با زيادتى ارش بايد داد.
سيزدهم: هر گاه كسى زخمى بر شخصى زند كه خريطه دماغ او را بشكافد، چه در اين صورت ثلث خونبها با زيادتى ارش بايد داد. [١]
چهاردهم: هرگاه سيلى بر روىكسى زنندكه روى او سرخ يا سياه يا زرد شود برقول بعضى از مجتهدين، و بعضى [٢] برآنند كه اگر سرخ شود به يك مثقال و نيم طلا بايد داد و اگر سياه شود شش مثقال و اگر زرد [٣] شود سه مثقال، و بعضى گفتهاند كه: اگر اينها در بدن واقع شود نصف آنچه مذكور شد بايد داد. و اطلاق روايت شامل مرد و زن است.
پانزدهم آنكه: حيوان كسى را شخصى عيبناك كند، چه در اين صورت تفاوت عيبناكى او را مىدهد.
شانزدهم: هر گاه شخصى حيوان كسى را بكشد، و آن بر دو قسم است:
قسم اوّل آنكه: قابل كشتن باشد، و آن بر دو قسم است؛ اوّل آنكه: گوشت او را خورند، چه در اين صورت تفاوت قيمت ميانه كشته و زنده او بايد داد. و آيا مالك را در اين صورت مىرسد كه به كشنده بگويد كه كشته را تو بردار و قيمتى كه آن را خريدهام بهمن ده؟ مجتهدين را در اين دو قول است [٤] اگر تفاوت نداشته باشد، و اگر كشته او قيمت نداشته باشد مثل آنكه گوسفندى را در صحرائى بكشند كه كسى از گوشت او منتفع نشود قيمت آن را بايد داد. [٥] دوم آنكه: گوشت او حرام باشد قيمت روزى كه كشته است ميدهد پس اگر در روزى كه قيمت مىدهد موى و پشم و وَبَر او
______________________________
[١]
گذشت تأمّل در آن. (يزدى)
[٢] اين قول اقوى است. (تويسركانى)
[٣] بلكه سبز شود و اين قول اظهر است. (يزدى)
[٤] اقوى عدم تسلّط مالك است كه بگويد كشته را بر دار و قيمت زنده را بده. (تويسركانى)
[٥] اين حكم صحيح است اگر قيمتى از براى آن گوشت در اين صورت نباشد والّا مشكل است. (تويسركانى)