جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٧٦ - قسم پنجم تجارت و كسب مكروه
چه در حديث وارد شده كه: اگر كسى در باغى يك درخت خرما داشته باشد آن را به ميوه همان درخت [١] مىتواند فروخت. [٢][١]
سى و هشتم: بيع محاقله، و آن بيع زراعت [٣] است بههمان جنس بهشرط آنكه از آن زمين حاصل شود.
سى و نهم: بيع طفل و ديوانه و مست و بىهوش و خفته و كسىكه او را به اكراه برآن دارند، و مفلسى كه او را از مالش حاكم شرع منع كرده باشد.
چهلم: فروختن گروكننده متاعى را كه پيش شخصى گرو كرده باشد بىاذن او.
چهل و يكم: خريدن و فروختن كسى كه در مسجد اعتكاف كرده باشد [٤] امّا آن بيع صحيح است.
قسم پنجم: تجارت و كسب مكروه
آن تجارت و كسبى است كه مشتمل باشد بر وجهى مرجوح، و آن بربيست و هشت قسم است:
اوّل: فروختن گندم و جو.
دوم: فروختن كفن.
سوم: فروختن بنده، چه در حديث وارد شده كه: بدترين مردمان كسى است كه بنده
______________________________
[١]
هرگاه شرط كند كه خرما از همان درخت باشد مشكل است، بلى هرگاه به جنس خرما بفروشد
جايز است، هر چند از همان خرما بدهد. (دهكردى، يزدى)
[٢] تفصيلى دارد كه بيان آن منافى با وضع حاشيه است. (صدر)
[٣] بلكه بيع ثمر زراعت است به جنس آن، بلى احوط اجتناب است از بيع زرع نيز به حبّ ازجنس آن. (يزدى)
[٤] مگر به جهت ضرورت از براى أكل و شرب و نحو آن در جائى كه توكيل ممكن نباشد. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[١] كافى ٥: ٢٧٥، حديث ٩. وسائل ١٨: ٢٤١، حديث ١.