چنين كند [١] كه به نيابت [٢] فلان تشهّد فراموش كرده را بجا مى‌آورم به جهت آنكه واجب است بر او به اصالة و برمن به نيابت اداء تقرّب به خدا، امّا در نيّت سجده سهو نام آن شخص بردن واجب نيست، و بعضى از مجتهدين واجب مى‌دانند[١].

و نيّت سجده فراموش شده و سجده سهو را واجب است كه مقارن سازد [٣] به پيشانى برزمين گذاشتن، و ذكر سجده سهو اين است: «بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ» و چون سر از سجده دوم بردارد تشهّد به‌اين طريق بخواند [٤]: «اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّدًا رَسُوْلُ اللَّهِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ» بعد از آن سلام دهد. و واجب است [٥] در آن استقبال قبله و طهارت از حدث و خبث [٦].

______________________________
[١]- نيّت اين امور لزومى ندارد و احتياط عيبى ندارد، اقوى عدم وجوب ذكر است در دو سجده‌سهو ولكن ذكر احوط است و همچنين احوط تشهّد خفيف است به اين نحو: أشهد أن لا إله إلّااللَّه وأنّ محمّداً رسول اللَّه اللهمّ صلّ على محمّد وآله، السّلام عليكم ورحمة وبركاته. (تويسركانى)

* همين قدر قصد كند كه سجده فراموش شده از اين نماز بجا مى‌آورم با تقرّب كفايت مى‌كند ما بقى لازم نيست. (خراسانى، دهكردى، كوهكمره‌اى، مازندرانى)

[٢] قصد تشهّد فراموش شده بس است، نيّت نيابت لازم نيست و نيّت وجوب هم لازم نيست. (دهكردى، يزدى)

[٣] نيّت عبارت است از داعى و آن هميشه مقارن است ما دامى كه صارف از او موجود نشده‌باشد. (خراسانى)

* اين از فروع اخطار است و بنابر مختار بايد تمام عمل با نيّت باشد تحقيقاً. (كوهكمره‌اى)

* داعى هميشه مقارن است ما دامى كه صارف از او موجود نشده. (مازندرانى)

[٤] واحوط گفتن زياده برشهادت به‌وحدانيّت و رسالت‌است به قصد قربت مطلقه. (خراسانى)

* احوط تشهّد متعارف است به زيادتى: أشهد انّ مُحمّداً رسول‌اللَّه، بعد از شهادت به توحيد و پيش از صلوات و خواندن مجموع به قصد قربت مطلقه. (صدر)

[٥] بنابر احوط. (خراسانى)

[٦] على الاحوط. (تويسركانى)

[١] محقّق كركى، رسائل ٣: ٣١١.