از سلام دادن هردو را به آن ترتيب كه [١] فوت شده بجاآورد، و بعد از آن از براى هريك دو سجده سهو بكند، امّا لازم نيست كه قصد كند كه دو سجده اوّل از جهت خلل اوّل است و دو سجده ثانى از براى خلل دوم، پس اگر در نماز ظهر مثلًا تشهّد اوّل را با يك سجده را از ركعت سوم فراموش كرده باشد، اوّل تشهد را بجاآورد و نيّت چنين كند كه: تشهّد فراموش شده نماز ظهر را بجا مى‌آورم ادا واجب [٢] تقرّب به خدا و اگر وقت گذشته باشد به جاى ادا قضا [٣] بگويد، و بعد از آن سجده فراموش شده را به‌همين طريق بكند، و سجده‌هاى سهو را بعد از آن بجاآورد، و اگر دو سجده سهو تشهّد را بردو سجده سهو سجده مقدّم دارد بهتر است امّا واجب نيست، و نيّت چنين كند كه: دو سجده سهو از براى سهوى كه در نماز ظهر كرده‌ام بجا مى‌آورم واجب [٤] تقرّب به خدا، و ذكر ادا و قضا لازم نيست [٥].

و اگر در نمازى كه به اجاره يا به‌جهت پدر مى‌كند مثل اين سهو واقع شود نيّت‌

______________________________
[١]- اعتبار ترتيب ميان اجزاء منسيّه و ميان سجده سهو از براى آنها و همچنين ميان اجزاء منسيّه‌احوط است و قصد وجوب و اداء و قضاء لازم نيست. (تويسركانى)

[٢] قصد وجوب لازم نيست و همچنين است قصد اداء و قضاء، بلكه آنچه لازم است قصد آنكه‌اين نيّت را كه بجا مى‌آورد عوض آنچه از او فوت شده است در نماز. (خراسانى)

[٣] يعنى اگر مى‌خواهد قصد اداء و قضاء و قصد وجه كند و إلّاقصد اداء و قضاء و تعرّض قصدوجه لازم نيست، قصد قربت مطلقه كفايت مى‌كند. (دهكردى)

* نيّت اداء و قضاء نكند و اگر در ركعت اخيره بوده باشد اعاده شهادتين و صلوات و سلام را نمايد اگر سجده فراموش شده، و اعاده صلوات و سلام را اگر شهادتين فراموش شده، و اعاده سلام تنها را اگر صلوات فراموش شده. (صدر)

* نيّت اداء و قضاء واجب نيست و همچنين قصد وجوب. (كوهكمره‌اى)

* نيّت اداء و قضا لازم نيست و بر تقدير اينكه بكند بين دو صورت بقاء وقت نماز و خروج فرق نيست، زيرا كه اگر اداء و قضاء مصطلح است در هر دو جا اداء است و اگر غير مصطلح است در هر دو قضاء است كه فعل در غير است. (مازندرانى)

* قصد اداء و قضاء لازم نيست و همچنين نيّت وجوب. (يزدى)

[٤] قصد وجوب لازم نيست. (خراسانى)

[٥] و همچنين نيّت وجوب مگر در مورد ابهام. (كوهكمره‌اى)