جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٣٤ - فصل اول در شروط اجاره
مطلب اوّل در اجاره دادن
و در آن سه فصل است:
فصل اوّل در شروط اجاره
بدانكه اجاره مالك ساختن منفعت معلوم است مر شخصى را بهعوض معلومى.
و شروط آن پانزده [١] است:
اوّل: ايجاب چون «آجرتُك هذا بهذا» يعنى اجاره دادم بهتو فلان زمين را بهمبلغى معيّن مثلًا. و به لفظ عاريت و بيع صحيح نيست، اگرچه قصد اجاره [٢] كنند [٣].
دوم: قبول چون «قبلتُ» و آنچه دلالت كند بر رضاى او به ايجاب.
سوم آنكه: هريك از مؤجر و مستأجر بالغ و عاقل و مختار و جايزالتصرّف باشند، پس اجاره طفل [٤] و ديوانه و غافل و مست و بيهوش [٥] و خفته و كسى كه او را به اكراه
______________________________
[١]
بلكه شانزده است با تعيين مدّت اجاره. (دهكردى)
[٢] با فرض قصد اجاره بطلان خالى از اشكال نيست. (يزدى)
[٣] على الاحوط. (تويسركانى)
[٤] هر چند به اذن ولىّ او باشد. (نخجوانى)
[٥] ونه از هازل و نه از محجورعليه به سبب سفه يا فلس لكن بالنسبه به سفيه ومحجور عليه