جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٨٠٦ - فصل اول در تحقيق نمودن دعوى
يازدهم: رزق گرفتن قاضى [١] با عدم احتياج و عدم تعيين از بيتالمال.
مطلب دوم در بيان تحقيق نمودن دعوى و جواب گفتن و كيفيّت حكم حاكم
و در آن چند فصل است:
فصل اوّل: در تحقيق نمودن دعوى
بدانكه مدّعى كسى است كه هر گاه او ترك دعوى كند كسى با او كارى نداشته باشد يا آنكه خلاف اصل يا خلاف ظاهر را دعوى كند [٢] و مدّعى عليه مقابل اوست. و شش چيز در مدّعى شرط است:
اوّل آنكه: بالغ باشد، چه دعوى غيربالغ مسموع نيست.
دوم آنكه: عاقل باشد، چه دعوى ديوانه معتبر نيست.
سوم آنكه: مختار و جايزالتصرف باشد، چه دعوى غافل و مست و بيهوش و خفته و كسىكه او را به اكراه برآن دارند صحيح نيست.
چهارم آنكه: دعوى را جهت نفس خود كند يا جهت كسىكه ولىّ يا وصىّ يا وكيل او باشد يا حاكم شرع او را امين كرده باشد، پس اگر كسى به غير آنها دعوى كند صحيح نيست.
پنجم آنكه: آنچه دعوى كند چيزى باشد كه مسلمان مالك آن تواند شد، پس دعوى شراب و گوشت خوك كردن مسلمان صحيح نيست و اگرچه دعوى بر جهود باشد.
ششم آنكه: دعوى او به حسب شرع لازم باشد، پس اگر شخصى دعوى نمايد كه
______________________________
[١]
احوط ترك است. (تويسركانى- صدر)
[٢] اولى اقتصار كردن بر تعريف اوّل است. (تويسركانى)