جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٧١ - موقف اول در ثواب قرض دادن
مطلب دوم در بيان قرض دادن
و در آن دو موقف است:
موقف اوّل در ثواب قرض دادن:
بدانكه در قرض دادن ثواب عظيم است، چنانچه از حضرت رسالت پناه ٦ منقول استكه آن حضرت فرمودكه: «در شبىكه مرا به معراج بردند بر درِ بهشت ديدمكه نوشته بود: صدقهدادن ده مثل آن چيز ثواب دارد و قرض دادن هجده مثل آن ثواب دارد»[١] وآنچه در بعضى روايات وارد شدهكه: «صدقه دادن دو مثل ثواب قرض دادن دارد»[٢] مراد از آن صدقه برخويشان است و علماء، چه اين صدقه برايشان افضل از قرض دادن است.
و در قرض دادن سه چيز لازم است:
اوّل: ايجاب، چون «اقْرَضْتُكَ» يا «تَصَرَّفْ فيْهِ» يا «انْتَفِعْ بِه وَعَلَيْكَ رَدُّ عِوَضِه» و آنچه بدينها ماند.
دوم: قبول چون «قَبِلْتُ» و آنچه دلالت بر رضاى بر ايجاب كند.
سوم: واقع شود هريك از ايجاب وقبول از جايزالتصرف، پس از ديوانه، و مست، و مفلسى كه حاكم او را منع كرده باشد از مالش، و طفلى كه پانزده سال نداشته باشد [١]
______________________________
[١]-
مقصود آنكه موجب و قابل بايد بالغ باشند، خواه به سنّ يا به ساير امارات. (دهكردى)
[١] ابوالفتوح رازى، تفسير روح الجنان ١: ٤١٧. مستدرك وسائل ١٣: ٣٩٥، حديث ٣.
[٢] ابن قدامه، مغنى ٤: ٣٥٢.