جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٥٢ - فصل اول بدانكه در باب زكات دادن مبالغه بسيار در حديث وارد است،
مطلب اوّل در بيان زكات واجبى
زكات واجبى داراى شش فصل است:
فصل اوّل: بدانكه در باب زكات دادن مبالغه بسيار در حديث وارد است،
از آنجمله از حضرت رسالت پناه ٦ منقول است كه فرمود: «زَكُّوْا امْوالَكُمْ حَتّى تُقْبَلَ صَلاتُكُمْ» [١][١] زكات مال خود بدهيد تا نماز شما قبول شود.
نيز از آن حضرت منقول است كه فرمود: «مانِعُ الزكاة فِى النَّار»[٢] [٢] منعكننده زكات در آتش خواهد سوخت.
و در حديث نيز اين مضمون وارد است كه: شخصى كه زكات مال خود نمىدهد خداى تعالى در روز قيامت مار و افعى بر او مىگمارد كه دست او را بگزد و طوق گردن او باشد، و هر شتر و گاو و گوسفندى كه زكات او را نداده باشند آن شخص را در زير دست و پاى خود مىگيرند و شاخداران او را شاخ مىزنند تا وقتى كه حساب خلايق به آخر رسد[٣].
[١] عوالى اللآلى ٣: ١١٣، حديث ٣. مستدرك ٧: ١٢، حديث ١٩.
[٢] مجمع الزوائد ٣: ٦٤.
[٣] مستدركِ وسائل ٧: ١٨، باب ٣.