جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٥٠ - فصل چهارم در بيان احكام نماز جماعت
اهل فضل و تقوى گردانند، و اگر مأموم يك شخص باشد در جانب راست پيشنماز ايستد اگر مرد باشد، و اگر زن يا خنثى باشد در پس سر پيشنماز ايستد. و اگر زن پيشنمازى زنان كند داخل صف ايشان ايستد و تقدّم برايشان نكند.
و نيز سنّت است كه پيشنماز در ذكر ركوع و سجود و قنوت جهر نمايد، و نماز را تطويل ننمايد به سورههاى دراز خواندن يا بهتطويل قنوت يا ذكر ركوع و سجود و امثال آن. و هر گاه پيشنماز در اثناى نماز واقف شود كه شخصى داخل مسجد شد و اراده نماز جماعت دارد انتظار او بكشد بهتطويل ذكر يا قراءت تا آن شخص ركعت را دريابد، و مىبايد كه مدّت انتظار زياده از مقدار ذكر ركوع نباشد.
و هر گاه داند كه جماعتى حاضر خواهند شد كه با او اقتدا كنند انتظار آمدن آنجماعت بكشد آنقدر كه وقت فضيلت نماز فوت نشود.
و مكروه است كه پيشنماز جولاه[١] باشد اگرچه عالم باشد، يا حجّام[٢] باشد اگرچه زاهد باشد يا دبّاغ باشد اگرچه عابد باشد. و همچنين مكروه است كه كور باشد يا افلج يا جذام يا برص [١] داشته باشد، مگر آنكه پيشنمازى جماعتى كند كه در اين علّتها مثل او باشند. و همچنين مكروه است اقتدا كردن شخصى كه وضو دارد به شخصى كه نماز را بهواسطه ضرورت به تيمّم مىگزارد.
______________________________
[١]
احوط ترك امامت صاحب جذام و برص است. (خراسانى)
* امامت صاحب يكى از اين دو علّت مكروه است، اگرچه براى مثل خود امامت كند. (كوهكمرهاى، مازندرانى)
[١] بافنده، نسّاج.
[٢] حجامتگر.