جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٨٤ - فصل دوم آنچه به رخت پوشيدن متعلق است
نعلين سفيد اگر كسى بپوشد كهنه نشود تا مالى بهدست پوشنده آن آيد، و نعلين زرد لباس پيغمبران است[١].
نوزدهم: پوشيدن موزه.
بيستم: پوشيدن پيراهن كتان، چه در حديث آمده كه: پوشنده را فربه مىكند[٢].
بيست و يكم: انگشترى به دست كردن.
بيست و دوم: انگشترى بهدست راست كردن.
بيست و سوم: انگشترى عقيق بهدست كردن، چه در حديث آمده كه: امان است از هربلايى[٣].
بيست و چهارم: انگشترى كه نگين آن از ياقوت باشد در دست كردن، چه در حديث آمده كه: مفلسى را مىبرد[٤].
بيست و پنجم: انگشترى كه نگين آن فيروزه باشد در دست كردن، چه در حديث آمده كه: كسى كه در دست او انگشترى باشد كه نگين آن فيروزه باشد هرگز محتاج نمىشود[٥].
بيست و ششم: انگشترى كه نگين آن جزع يمانى يا بلور باشد در دست كردن چه خاصيت بسيار دارد.
و امّا ده امر مكروه:
اوّل: پوشيدن موزه سرخ در حضر، امّا در سفر مكروه نيست.
دوم: پوشيدن نعلين سياه، چه در حديث آمده كه: به چشم ضرر مىرساند و غم مىآورد[٦] امّا كفش سياه پوشيدن مكروه نيست.
[١] كافى ٦: ٤٦٥، حديث ٢ و ٣. وسائل ٥: ٦٨ و ٦٩، حديث ٢ و ٣.
[٢] كافى ٦: ٤٤٩، حديث ١. وسائل ٥: ٢٨، حديث ١.
[٣] ثواب الأعمال: ٢٠٨، حديث ٥. وسائل ٥: ٩٠، حديث ٦.
[٤] كافى ٦: ٤٧١. وسائل ٥: ٨٩٢.
[٥] كافى ٦: ٤٧٢، حديث ١. وسائل ٥: ٩٤، حديث ٢ و ٣.
[٦] كافى ٦: ٤٦٥، حديث ٢. وسائل ٥: ٦٧، حديث ٢.