جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٦٩ - مطلب اول در بيان طعام خوردن و اقسام آن
بيست و يكم: اوّل نماز كردن هر گاه طعام در وقت نماز حاضر شود و وقت نماز وسعت داشته باشد مگر آنكه جماعتى انتظار او كشند.
بيست و دوم: بعد از طعام خوردن برپشت افتادن و پاى راست را بربالاى پاى چپ نهادن.
بيست و سوم: بعد از هرسه روز يك بار گوشت خوردن.
بيست و چهارم: خلال جهت مهمان حاضر ساختن بعد از طعام خوردن، و خلال كردن بعد از طعام خوردن و بيرون آوردن آنچه در بيخ دندان مانده باشد.
بيست و پنجم: سبزيها با طعام آوردن، چه در حديث آمده كه حضرت اميرالمؤمنين ٧ چنين مىكردند[١].
بيست و ششم: پيش از طعام ابتدا به نمك كردن، و بعد از طعام ختم به سركه يا نمك نمودن.
بيست و هفتم: دهن را بعد از طعام به سُعد- يعنى به مشك زمين كه بتركى بتلاق گويند- شستن چه در حديث آمده كه: دفع درد دندان [و دهن را خوشبو][٢] مىكند [و بواسير را نيز نافع است و قوّه جماع نيز مىدهد][٣].
بيست و هشتم: جمع كردن آنچه در دستارخوان (سفره) ريخته باشد اگر در خانه طعام خورده باشند، و گذاشتن آنچه در آن ريخته باشد اگر در صحرا طعام خورده باشند.
بيست و نهم: شب سير خوابيدن مرد پير، چه در حديث آمده كه: هرگاه مرد پير شب بخوابد و شكم او سير باشد باعث آن مىشود كه شب خواب كند و بوى دهن او نيك شود[٤].
سيم: خوردن آنچه از طعام در دستارخوان (سفره) ريخته باشد، چه در حديث
[١] كافى ٦: ٣٦٢، حديث ٢. وسائل ٢٤: ٤١٩، حديث ١.
[٢] كافى ٦: ٣٧٨، حديث ٣ و ٤. وسائل ٢٤: ٤٢٧، حديث ٢ و ٣.
[٣] آنچه در بين علامتها است در بعضى از نسخهها نيست.
[٤] من لا يحضره الفقيه ٣: ٣٥٩، حديث ٤٢٧١. كافى ٦: ٢٨٨، حديث ٤. وسائل ٢٤: ٣٣٢ و ٣٣٤، حديث ١ و ٥.