جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣١٦ - مقصد دوم در بيان طواف و مقدمات و شروط آن
حقّ يا نفى باطل.
بيست و دوم: پوشيدن زن طلاآلات يا نقرهآلاتى كه عادت او نباشد [١] كه مثل آن را بپوشد.
بيست و سوم: اظهار كردن زن زيور خود را به شوهر يا برجمعى كه محرم او باشند.
بيست و چهارم: روى خود را به چيزى پوشيدن كه برروى او برسد [٢] پس مىبايد كه پوشش روىِ زن به نوعى باشد كه مطلقاً به روىِ او نخورد [٣].
مقصد دوم در بيان طواف و مقدّمات و شروط آن
بدانكه اوّلِ افعال عمره تمتّع بعد از احرام طواف خانه كعبه است؛ و چهل امر به آن متعلّق است، و مجموع آن در دو فصل تفصيل مىيابد:
______________________________
*
و احوط ترك قسم خوردن است مطلقا، هرچند در غير مجادله و هرچند راست باشد مگر آنكه
قصد او احقاق حقّ يا نفى باطل باشد. (دهكردى، كوهكمرهاى، يزدى)
* بلكه مطلق قسم خوردن على الاحوط. (صدر)
[١]- بلكه اگرچه معتاد باشد. (خراسانى)
* معتاد را هم در حالتى كه محرم است تزيين به آن نكند اگر در حال احرام پوشيده باشد عيب ندارد، لكن اظهار براى شوهر نكند. (مازندرانى)
* بلكه مطلقا ولو عادت او باشد، بلى هرگاه قبل از احرام پوشيده باشد كندن آن واجب نيست، لكن اظهار نكند حتّى از براى شوهر خود. (يزدى)
[٢] و همچنين حرام است فسوق كه دروغ و فحش و مفاخره باشد، بلكه احوط اجتناب از هرلفظ قبيحى است، بلكه از جميع محرّمات و مناهى و همچنين حرام است قطع گياه و درخت حرم، لكن اختصاص به محرم ندارد، بلكه بر محلّ نيز حرام است. (يزدى)
[٣] بيست و پنجم از محرمات: قطع شجر و حشيش است كه در حرم روئيده باشد، بيست و ششم: غسل دادن محرم است اگر بميرد به كافور. (تويسركانى)
* بيست و پنجم: قطع اشجار و گياه حرم كه دوازده ميل است در دوازده ميل، بيست و ششم استمتاع، هرچند به خيال باشد، بيست هفتم: فسوق يعنى دروغ گفتن و دشنام دادن و مفاخرت نمودن. (دهكردى)
* بيست و پنجم: قطع اشجار و گياه حرم كه دوازده ميل در دوازده ميل است. (صدر)