جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤١ - اما آن هفده چيز كه واجب است
سى وهشتم: اگر شخصى ديوانه بودهباشد وبههوشآيد سنّت [١] استكه غسلكند.
سى و نهم: غسل جهت كفن كردن ميّت.
چهلم: اگر شخصى جنب بميرد سنّت است كه او را قبل از غسل ميّت يا بعد از آن غسل جنابت دهند [٢].
فصل سى و دو چيز در غسل معتبر است؛ هفده امر واجب، و پانزده امر سنّت است.
امّا آن هفده چيز كه واجب است:
اوّل: مكان غسل [٣] غصبى نباشد.
دوم: آب غسل طاهر باشد.
سوم: آب غسل مضاف نباشد، مثل گلاب و غيره.
چهارم: آب غسل غصبى نباشد، امّا اگر نداند كه آب غصبى است و به آن آب غسل كند [و بعد از آن ظاهر شود كه غصبى بود][١] [٤] آن غسل صحيح
______________________________
[١]
استحباب اين غسل محلّ تأمّل است. (خراسانى)
[٢] محتاج به مراجعه است. (خراسانى)
* اين حكم محلّ تأمّل و اشكال است. (كوهكمرهاى)
[٣] يعنى فضائى كه غسل در آن واقع مىشود، امّا زمين مثلًا كه شخص بر آن قرار ميگيرد غصبيّت آن به غسل ضررى ندارد، مگر آن كه غسل علّت تصرّف در آن بوده باشد. (خراسانى)
* و همچنين فضائى كه در آن غسل مىكند و محلّ ريختن آب غسل و ظرف آب آن. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* ذكر فرمودن غصبى نبودن فضائى كه در آن غسل مىكنند اهمّ بوده. (صدر)
* مكان غسل مثل مكان وضوء است كه اباحه مكان شرط نيست، اگر فضا مباح باشد و مستلزم نباشد غسل ريختن آب به محلّ غصبى را، غسل صحيح است، اگرچه مكان غصبى باشد. (مازندرانى)
[١] فقط در يك نسخه موجود است.