جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٠ - اما آن بيست و يك امرى كه واجب است
هشتم: حرف زدن در وقت طهارت گرفتن [١] مگر به يكى از چهار چيز: اوّل: ذكر خداى تعالى، دوم: آيةالكرسى خواندن، سوم: حكايت اذان، يعنى هرچه مؤذّن بگويد اينكس نيز بگويد، چهارم: اگر امر ضرورى باشد كه اگر حرف نزند آن امر فوت شود.
[فصل][١] بدانكه طهارت يا موقوف است به نيّت قربت و بىآن صحيح نيست، يا احتياج به نيّت قربت ندارد و بىآن صحيح است.
نوع اوّل طهارت حقيقى است،
و آن وضو و غسل و تيمّم است. نوع دوم ازاله نجاست است، نوع اوّل طهارت حقيقى است و آن وضو و غسل و تيمّم است نوع دوم ازاله نجاستاست [كه بهنيّت قربت احتياج ندارد و به مجاز طهارت مىگويند آن را][٢]
و احكام نوع اوّل در سه مقصد مبيّن مىشود:
مقصد اوّل در بيان احكام وضو
بدان كه پنجاه چيز است كه تعلّق به وضو ساختن دارد، از آن جمله بيست و يك امر واجب است، و بيست امر سنّت، و نُه امر مكروه.
امّا آن بيست و يك امرى كه واجب است:
اوّلآنكه: مكان وضو يعنى آنچه در وقت وضو ساختن بر آن قرار گيرد غصبى نباشد [٢]
______________________________
[١]-
بلكه در وقت تخلّى يا در بيت الخلاء مطلقاً. (دهكردى، يزدى)
* بلكه در بيت الخلاء مطلقاً هرچند حال تخلّى نباشد. پس تخصيص حكم به حال تخلّى چنانچه مؤلّف كرده وجهى ندارد. (كوهكمرهاى)
[٢] و همچنين بايد فضائى كه در آن وضو ميگيرد و محلّ ريختن آب وضوء غصبى نباشد. (دهكردى، يزدى)
* غصبى نبودن فضائى كه در آن وضو ميگيرند اهمّ به ذكر فرمودن بود. (صدر)
[١] در بيشتر نسخهها نيست.
[٢] فقط در يك نسخه آمده است.