جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢١٦ - بحث دوم در شك در عدد ركعات
ذكر از سجده آخر [١] است اگرچه سر از سجده برنداشته باشد [٢] پس واجب است [٣] كه بنابر سه نهد و نماز را به اتمام رساند، و بعد از سلام دادن يك ركعت احتياط ايستاده بگزارد [٤] يا دوركعت نشسته.
دوم: شكّ كردن ميانه سه و چهار خواه سجدتين را به اتمام رسانيده باشد و خواه نرسانيده باشد، پس بنابر چهار نهد و احتياط [٥] به طريق سابق بجا آورد.
سوم: شكّ كردن ميانه دو و چهار بعد از اكمال سجدتين، پس بنابر چهار نهد و دو ركعت ايستاده بهجهت احتياط بگزارد. وشيخ ابنبابويه شكّ ميانه دو و چهار را باطل مىداند[١].
چهارم: شكّ كردن ميانه دو و سه و چهار بعد از اكمال سجدتين، پس بنا برچهار نهد و دو ركعت احتياط ايستاده بگزارد و دو ركعت نشسته، و مخيّر است در تقديم
______________________________
محلّ
تأمّل است، احتياط به عمل شكّ و اعاده نماز خوب است. (دهكردى)
[١]- بلكه به سر برداشتن از سجده آخر است، و لكن احوط در صورت عروض شكّ قبل از سربرداشتن چه بعد از فراغ از ذكر، چه قبل از آن، عمل نمودن به موجب همان شكّ و اعاده نماز است. (خراسانى)
[٢] ولى ترك احتياط به اتمام نماز و اعاده آن ننمايد. (صدر)
[٣] اگر پيش از سر برداشتن از سجده دوم شكّ كند، پس احوط اجزاء حكم مذكور و اعاده نماز است. (كوهكمرهاى)
[٤] احوط در اين صورت بعد از اتمام و نماز احتياط اعاده نماز است. (تويسركانى)
* اگرچه احوط جمع ميان هر دو است با مقدّم داشتن يك ركعت ايستاده و اعاده نماز. (خراسانى)
* و احوط جمع ميان هر دو است با مقدّم داشتن يك ركعت ايستاده و اقوى اكتفاء به يك ركعت قيام است. (مازندرانى)
* و لكن احوط جمع ما بين هر دو است به تقديم يك ركعت ايستاده، و احوط از اين اعاده نماز است نيز. (يزدى)
[٥] لكن در اين صورت هرگاه جمع كند دو ركعت نشسته را مقدّم دارد. (يزدى)
[١] شيخ صدوق، مقنع: ١٠٢.