جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٨٢ - فصل سوم در بيان روزههاى حرام
چهارم: روزه وصال، و آن را دو تفسير است: اوّل آنكه: در وقت نيّت روزه قصد تأخير افطار كند و شام و سحُور را يكى نمايد. دوم: دو روز متوالى روزه بدارد بىآنكه در شب روزه بگشايد.
پنجم [١]: روزه زن به نيّت سنّت [٢] بىرخصت شوهر [٣].
ششم: روزه غلام [٤] و كنيز به نيّت سنّت، بىرخصت آقا.
هفتم: روزه بيمار، هر گاه از روزه گمان مضرّت [٥] داشته باشد، يا طبيب حاذق گويد كه: روزه مضرّت مىرساند، هرچند آن طبيب كافر باشد، و همچنين اگر طبيب حاذق گويد كه علاج آن بيمار منحصر است در مجامعت و تأخير مجامعت تا شب خطر عظيم دارد، در اينصورت مجامعت در روز ماه رمضان واجب مىشود، پس اگر زن يا كنيزك اينكس روزه واجب داشته باشند، و عورتى ديگر كه روزه براو واجب نباشد يافت نشود، زن خود يا كنيز خود را مىتواند كه به زور مجامعت كند، و برايشان ممانعت آنقدر كه توانند [٦] لازم است، و چون يكى از ايشان را مجامعت كند واجب است [٧]
______________________________
[١]
اين قسم و قسم ششم تفصيلى دارد كه منافى با وضع حاشيه است. (صدر)
[٢] روزه زن و غلام و كنيز هرگاه منافى حقّ زوج و آقا نباشد حرمت آن معلوم نيست هرچند ترك احوط است، بلكه در صورت نهى ايشان ترك احتياط نشود. (دهكردى، يزدى)
* با عدم نهى حرمت آن ثابت نيست. (مازندرانى، نخجوانى)
[٣] حرمت روزهزنبىاذن شوهر مشكلاست، بلىبامنعونهى، حرمت بعيدنيست. (تويسركانى)
* على الاحوط. (خراسانى)
[٤] محلّ تأمّل است. (خراسانى)
[٥] ملاك در وجوب افطار خوف مضرّت است فضلًا از ظنّ به آن و اگر خوف حاصل نشودجايز نيست افطار. (خراسانى)
* يعنى ظنّ به ضرر يا خوف ضرر داشته باشد. (دهكردى)
* گمانى كه ملاحظه آن لازم است شرعاً. (صدر)
[٦] اين حكم محلّ تأمّل است، چنانچه وجوب كفّاره در صورت مجامعت با زن خود و كنيزخود در مسأله مفروضه نيز محلّ تأملّ است. (كوهكمرهاى)
[٧] وجوب كفّاره در اين صورت معلوم نيست و لكن احوط است. (تويسركانى)