جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٢٢ - فصل در بيان نماز احتياط
مجتهدين برآنند كه نماز احتياط را تمام كند و چيزى ديگر لازم نيست، و بعضى برآنند كه نماز اصل باطل مىشود و اعاده آن نماز بايد كرد. و قول دوم أحوط [١] است.
و اگر بعد از فارغ شدن از نماز احتياط ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده بهآن التفات نكند و نماز او صحيح است [٢].
و اگر در اثناى نماز احتياط ظاهر شود كه نماز اصل درست بوده در اين صورت نماز احتياط نافله مىشود و مُصلّى مخيّر است ميانه قطع [٣] و اتمام آن.
و بدانكه هر گاه شخصى كه نماز احتياط براو واجب شده باشد ترك آن كرده نماز را از سر گيرد [٤] آن نماز در ذمّت او ساقط نمىشود [٥] و واجب است براو كه احتياطى را كه شارع فرمود بجاآورد، و اگر نماز احتياط را بعد از اعاده نماز اصل بجاآورد در اين صورت [٦] نيز نماز در ذمّت او [٧] باقى است به جهت آنكه فعل منافى در مابين نماز اصل و نماز احتياط واقع شده، و آن نمازى است كه به خلاف شرع كرده [٨].
______________________________
[١]
احوط جمع است. (دهكردى، كوهكمرهاى، يزدى)
[٢] اگر نماز احتياط با آن چه ترك شده مطابق بوده باشد وإلّا پس احوط اعاده اصل نماز است، چنانچه احوط در اوّلى نيز اعاده است. (كوهكمرهاى)
[٣] اقوى عدم جواز قطع است. (كوهكمرهاى)
[٤] اگر بعد از ايجاد مبطل چنين كند مجزى است و لكن گناه كرده به ترك نماز احتياط. (مازندرانى)
[٥] اگر مبطلى به عمل نياورده قبل از سرگرفتن، وإلّا ساقط مىشود، اگرچه اتيان كرده است. (خراسانى)
* اگر ترك نماز احتياط نموده و مبطلى به عمل آمده نماز را از سرگيرد ظاهراً آن نماز از ذمّه او ساقط مىشود، اگرچه معصيت كرده است. (دهكردى، صدر)
* بنابر احوط. (كوهكمرهاى)
[٦] در اين دو صورت احوط كردن نماز احتياط و اعاده اصل نماز است. (تويسركانى)
[٧] و چنانچه بعد نماز احتياط دو مرتبه نماز اصل را احتياطاً اعاده نمايد ذمّه او برى مىشود إن شاء اللَّه. (خراسانى)
[٨] پس بايد بار ديگر اعاده كند. (يزدى)