جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦١٩ - فصل اول در بيان مقدمات نكاح
دوم: خواستگارى كردن زنى كه در عدّه [١] رجعيّه باشد خواه به صريح و خواه به كنايه. و در عدّه وفات خواستگارى به صريح حرام است، امّا به كنايه جايز است.
سوم: عقد كردن وكيلِ زن، او را براى خود. [٢]
چهارم: نكاح كردن كسى كه احرام بسته باشد.
پنجم: نكاح كردن زن مسلمانى را به كافر.
ششم: تزويج كردن زن مؤمنه جهت سنّى. و بعضى از مجتهدين [٣] اين را مكروه مىدانند[١].
هفتم: تزويج كردن مسلمان زن كافره را. [٤]
هشتم: غارت كردن چيزى كه در عروسى نثار كنند هرگاه دانند كه صاحب آن راضى نيست.
و امّا بيست و شش امر مكروه:
ل: ترك نكاح كردن جهت ترسيدن از پريشانى و مفلسى.
دوم: نكاح كردن به قصد مال و جمال، چه در حديث از ائمه معصومين : وارد شده كه «اگر كسى زنى را به قصد مال و جمال نكاح كند از هر دو محروم مىشود، و اگر به قصد سنّت حضرت پيغمبر ٦ نكاح كند حضرت حقّ سبحانه و تعالى هر دو را به او روزى كند»[٢].
) سوم: عقد كردن در وقتى كه قمر در برج عقرب باشد.
______________________________
[١]-
حرمت خواستگارى در عدّه معلوم نيست اگر چه مشهور است و احوط است. (تويسركانى)
[٢] حرمت اين نيز معلوم نيست. (تويسركانى)
* مگر آنكه قرينه بر تعميم باشد. (نخجوانى، يزدى)
[٣] اين قول اقوى است. (تويسركانى)
[٤] حرمت تزويج اهل كتاب معلوم نيست، اگر چه احوط است. (تويسركانى)
[١] ابن حمزه، وسيله: ٢٩١. محقّق، شرايع ٢: ٣٠٠ و مختصر نافع: ١٨٠.
[٢] كافى ٥: ٣٣٣، حديث ٣. وسائل ٢٠: ٤٩، حديث ١.