معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٢٦ - نكته پايانى

نيست. همچنين است استعمال آهنگ‌هاى زيبا و دلربا، در اشعار عرفانى، در بيان ارزش‌هاى والاى انسانى، كه با اين شيوه شيوا، بيشتر و بهتر تأثيرپذير خواهد بود.

نكته پايانى‌

در پايان بايد گفت: مگر نه آن است كه آواز زيبا و آهنگ دلنواز، جزئى از مواهب طبيعت (مواهب الاهى) و از زيبايى‌هاى جهان هستى محسوب مى‌شود، و انسان‌ها را پيوسته، خوش و خرم نگاه مى‌دارد، و به زندگى اميدوار مى‌سازد؟ گو اينكه اگر با محتوايى بلند همساز شود، ارزش‌ها و فضيلت‌ها را گسترش‌

مى‌دهد. يك چنين پديده‌اى با اين ارزش فطرى و عقلى، فطرتاً و عقلًا نمى‌تواند شرعاً حرام باشد. ما حكم به العقل حكم به الشرع. اين يك ارزش است، يك زيبايى طبيعت است، يكى از طيبات است، كه خداوند براى انسان ارزانى داشته است:

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ.[١]

لذا در ادامه آمده است:

إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ.[٢]

پس آنچه از طيبات به‌شمار مى‌رود، به حكم عقل و شرع، حلال، و آنچه فحشا و زشتى و ستم است، حرام.

[١] . اعراف، آيه ٣٢.

[٢] . اعراف، آيات ٣٣- ٣٢.