اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٧٢ - من كلام الحكماء و الدعاة

(٣٤) سئل عالم‌[١]: أىّ شى‌ء اشدّ على النّفس؟ فقيل: الاخلاص للّه فى طاعته، اذ ليس لها فيه نصيب. ترجمه: از عالمى پرسيدند كه چه كار بر نفس سخت‌تر؟

گفت: اخلاص در طاعت خدا، چه نفس را در آن نصيبى نبود.

(٣٥) النّاس ثلثة: رجل شغله معاشه من معاده، فهو من الهالكين و رجل شغله معاده عن معاشه، فهو من الفائزين و رجل مشتغل بهما، فهو من المخاطرين.

ترجمه: مردمان سه صنف‌اند: مردى كه معاش او او را از معادش باز دارد، او از اهل هلاكت بود و مردى كه معاد او او را از معاش باز دارد، و او از رستگاران بود و مردى كه بهر دو مشغول بود، و او از اهل خطر باشد.

(٣٦) العلم مقلوب من العمل، فانّ العلم فعل القلب، و العمل فعل الجارحة، و هو يبرز عن فعل القلب الّذى هو العلم، و ينقلب منه. ترجمه: علم مقلوب از عمل بود، چه علم فعل دل و عمل فعل جوارح [بود]، و عمل از فعل دل، يعنى: علم، بيرون آيد، و ازو صادر شود،

(٣٧) الايمان هو اذعان النّفس للحقّ على سبيل التّصديق له باليقين و متى صار ملكة للنّفس، فانّه سيؤدّيه الى العمل الصّالح الموافق. ترجمه: ايمان گردن نهادن نفس بود حق را بر سبيل تصديق، و باور داشتن او را بيقين پس چون اين حال نفس را ملكه شود، مؤدى باشد بعمل صالح كه موافق حق بود.

(٣٨) من اراد ان يسكن فى هذا العالم، فليتقرّب الى ربّ العالمين بملازمة الخدمة له. ترجمه: هر كه خواهد كه درين عالم ساكن باشد، بايد كه بخداوند عالم نزديكى جويد بملازمت خدمت او.

[١]اصل: عالما