اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٨٨ - الباب التاسع فى التقوى و الزهد و حسنه

ترجمه: بهترين مردمان كسى بود كه رغبت از دنيا بگرداند، و بديگران بخشد آن را. در دنيا رغبت مكن! تا بر عيب‌[١] او تو را خدا واقف كند و غافل مباش! كه از تو غافل نيستند.

(٢٦) الزّهادة قصر الأمل‌[٢]، و الشّكر عند النّعم، و الورع عن المحارم‌[٣]. ترجمه: زهد كوتاهى امل بود، و شكر كردن بر نعمتها، و پرهيزكارى از آنچه تو را منع كنند.

(٢٧) الرّياء شرك، و العمل لغير اللّه هباء، و اخلاص العمل إيمان، و خوف اللّه يقين. ترجمه: ريا شرك بود، و عمل بسوى غير خدا هبا، و اخلاص در عمل ايمان، و خوف خدا يقين محض بود.

(٢٨) لا ترج الّا ربّك، و لا تخش الّا ذنبك! ترجمه: اميد مدار بجز خداى، و مترس الا از گناه!

(٢٩) اللّهمّ انطقنى بالهدى، و الهمنى التّقوى، و وفّقنى للتى هى ازكى، و استعملنى بما هو ارضى‌[٤]! ترجمه: خدايا مرا بهدايت سخن گوى گردان، و الهام تقوى ده، و توفيق ده بر آنچه پاك‌تر، و بر كارى دار كه مرضى تو بود!

(٣٠) فقد ترى يا الهى! فيض دمعى من خوفك، و وجيب قلبى من خشيتك، و انتفاض جوارحى من هيبتك، كلّ ذلك حياء منك،

[١]اصل: برغبت.

[٢]اصل: العمل.

[٣]روضة الواعظين ص ٣٥٥

[٤]صحيفه كامله (دعاؤه فى مكارم الاخلاق ص ١٠٧).