اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٤٠ - الباب الثالث و العشرون فى مضرة هفوات اللسان

ترجمه: مباشيد عيب كنندگان، و نه مدح گويندگان، و نه طعنه زنندگان، و نه وقار نمايندگان بدروغ!

(٧) الا اخبركم باحبّكم الىّ و اقربكم مجالس منّى يوم القيمة؟

احاسنكم اخلاقا، الموطئون اكتافا، الّذين يالفون و يؤلفون. الا اخبركم بابغضكم الّى، و ابعدكم منّى مجالس يوم القيمة؟ اساوئكم اخلاقا، الثّرثارون المتفيقهون‌[١]. ترجمه: شما را خبر دهم بكسانى كه ايشان را دوست‌تر دارم، [و] روز قيامت بمن نزديكتر باشند؟ كسانى كه خوش خوى باشند، و تحمل زيادت كنند، و هم ايشان با مردم الفت گيرند، و هم مردم با ايشان الفت گيرند. شما را خبر دهم بكسانى كه ايشان را دشمن‌تر دارم و بقيامت از من دورتر باشند؟ بدخوى تران شما باشند، و بسيار گويان، و فراخ دهنان، كه هرچه در دل آرند گويند.

(٨) طوبى لمن انفق الفضل من ماله، و امسك الفضل من مقاله ترجمه: خنك كسى كه افزونى مال بدهد، و افزونى سخن نگاه دارد.

(٩) لا تحاسدوا، و لا تباغضوا، و لا يغتب بعضكم بعضا.

ترجمه: بر يكديگر حسد مبريد، و با يكديگر دشمنى مكنيد، و يكديگر را غيبت مكنيد!

(١٠) ايّاك و الغيبة! فانّ الغيبة اشدّ من الزّنا. انّ الرّجل قد يزنى، فيتوب اللّه عليه و انّ صاحب الغيبة لا يغفر له، حتّى يغفر له صاحبه‌[٢].

[١]مجازات نبويه ص ١١٨.

[٢]بند ٩ و ١٠ در مجموعه ورام (باب الغيبة ص ١٠٣) ديده ميشود.