اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢١٤ - الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة

با تو خيانت كند، و سر كسى‌[١] آشكارا مكن كه سر تو آشكارا كند، و طلب جزا دادن برادر خود مكن، اگرچه خاك در دهن تو كند!

(١٨) الحلف ينفق السّلعة، و يمحق البركة. و التّاجر فاجر، الّا من اخذ الحقّ و اعطاه. ترجمه: سوگند متاع را روا كند، و بركت ببرد.

و بازرگان فاسق است، مگر بحق دهد و ستاند.

(١٩) النّاس عبيد المال، و الدّين لغو على السنتهم، يحوطونه ماد [ا] رت به معايشهم، فاذا محّضوا للابتلاء قل الدّيّانون. ترجمه:

مردمان بندگان مالند، و دين بر زبانهاى ايشان بلغو است، آن را نگاه ميدارند تا در معيشت خود فايده يابند، چون روزگار ابتلا و امتحان درآيد بر در ديانت كم كسى ماند.

(٢٠) و رعّنى عن المحارم، و لا تجرّئنى على المعاصى، و اجعل هواى فيما عندك، و رضاى فيما يرد علىّ منك‌[٢]! ترجمه: مرا پرهيزان از حرام، و بر نافرمانى دليرى مده، و هواى من در رضاى خود كن، و رضاى من در آنچه از تو بمن رسد!

(٢١) انّ الدّاعى الى الحقّ، و المتوسّم بالارشاد الى الخير، يفتقر الى اخذ نفسه‌[٣] بالتّصوّن و النّزاهة و الخشوع و الاستكانة،

[١]اصل: و سركشى.

[٢]صحيفه كامله (دعاؤه عند الشدة و الجهد ص ١١٩)

[٣]اصل: نفيسه.