مى‌گويد: «اين همان كتاب با عظمت است كه هيچ گونه ترديد در آن وجود ندارد» «ذلِكَ الْكِتابُ لارَيْبَ فيهِ».
اين تعبير، ممكن است اشاره به آن باشد كه خداوند به پيامبر خويش وعده داده كتابى براى راهنمائى انسان‌ها بر او نازل كند كه براى همه حق‌طلبان مايه هدايت و براى حقيقت‌جويان جاى ترديد در آن نباشد، و اكنون به وعده خود وفا كرده است.
اما اين كه مى‌گويد: هيچ گونه شك و ترديد در آن وجود ندارد، اين يك ادعا نيست بلكه منظور اين است كه: محتواى قرآن آن چنان است كه خود شهادت بر حقانيت خويش مى‌دهد، و «همچون طبله عطار است خاموش و هنرنماى» و به تعبير ديگر: آن چنان آثار صدق، عظمت، انسجام، استحكام، عمق معانى، شيرينى و فصاحت لغات و تعبيرات، در آن نمايان است كه هر گونه وسوسه و شك را از خود دور مى‌كند، و مصداق «آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است» مى‌باشد.
جالب اين كه گذشت زمان، نه تنها طراوت آن را نمى‌كاهد، بلكه با پيشرفت علوم و برداشته شدن پرده از روى اسرار كائنات، حقائق قرآن روشن‌تر مى‌گردد، و هر قدر علم به سوى تكامل پيش مى‌رود درخشش اين آيات بيشتر مى‌شود.
اين يك ادعا نيست، واقعيتى است كه به خواست خدا در لابلاى همين كتاب تفسير، به آن پى خواهيم برد.
***
نكته‌ها:
١- چرا اشاره به دور؟
مى‌دانيم كلمه «ذلِك» در لغت عرب اسم اشاره بعيد است، بنابراين «ذلِكَ