شأن نزول:
چون تغيير قبله سر و صداى زيادى در ميان مردم به خصوص يهود و نصارى به راه انداخت، يهود كه بزرگ‌ترين سند افتخار خود (پيروى مسلمين از قبله آنان) را از دست داده بودند، زبان به اعتراض گشودند، كه قرآن در آيه ١٤٢ با جمله (سَيَقُولُ السُّفَهاءُ) به آن اشاره كرده است، آيه فوق نازل گرديد و تأئيد كرد كه اين همه گفتگو در مسأله قبله صحيح نيست بلكه مهم‌تر از قبله مسائل ديگرى است كه معيار ارزش انسان‌هاست و بايد به آنها توجه شود و آن مسائل را در اين آيه شرح داده است. «١»
***
تفسير:
ريشه و اساس همه نيكى‌ها
همان گونه كه در تفسير آياتِ تغيير قبله گذشت، نصارا به هنگام عبادت رو به سوى شرق و يهود رو به سوى غرب كرده، عبادات خود را انجام مى‌دادند، اما خدا كعبه را براى مسلمين قبله قرار داد كه در طرف جنوب بود و حد وسط ميان آن دو محسوب مى‌شد.
و نيز ديديم: مخالفين اسلام از يكسو و تازه مسلمانان از سوى ديگر چه سر و صدائى پيرامون تغيير قبله به راه انداختند.
آيه فوق روى سخن را به اين گروه‌ها كرده، مى‌گويد: «نيكى تنها اين نيست كه به هنگام نماز، صورت خود را به سوى شرق و غرب كنيد و تمام وقت خود را صرف اين مسأله نمائيد» «لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ