تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١
تابعين از اهل «مدينه»، و همچنين «شافعى» در كتاب جديد، و پيروان او و «ثورى» و «احمد» در يكى از دو قولش، معتقدند: جزء سوره است.
همچنين علماى اماميه و از صحابه- طبق گفته آنان- على عليه السلام و ابن عباس و عبداللّه بن عمر و ابو هريره، و از علماى تابعين سعيد بن جبير و عطا و زهرى و ابن المبارك اين عقيده را برگزيدهاند.
سپس اضافه مىكند: مهمترين دليل آنها اتفاق همه صحابه و كسانى كه بعد از آنها روى كار آمدند بر ذكر «بسم اللّه» در آغاز هر سورهاى- جز سوره «برائت»- است، در حالى كه آنها متفقاً توصيه مىكردند قرآن را از آنچه جزء قرآن نيست پيراسته دارند، و به همين دليل «آمين» را در آخر سوره «فاتحه» ذكر نكردهاند ...
سپس از «مالك» و پيروان «ابو حنيفه» و بعضى ديگر نقل مىكند كه آنها «بسم اللّه» را يك آيه مستقل مىدانستند كه براى بيان آغاز سورهها و فاصله ميان آنها نازل شده است.
و از «احمد» (فقيه معروف اهل تسنن) و بعضى از قاريان كوفه نقل مىكند آنها «بسم اللّه» را جزء سوره «حمد» مىدانستند، نه جزء ساير سورهها. «١»
از مجموع آنچه گفته شده چنين استفاده مىشود: حتى اكثريت قاطع اهل تسنن نيز «بسم اللّه» را جزء سوره مىدانند.
در اينجا بعضى از رواياتى را كه از طرق شيعه و اهل تسنن در اين زمينه نقل شده يادآور مىشويم: (و اعتراف مىكنيم كه ذكر همه آنها از حوصله اين بحث خارج، و متناسب با يك بحث فقهى تمام عيار است).
١- «معاوية بن عمار» از دوستان امام صادق عليه السلام مىگويد از امام پرسيدم