تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧٠
خداوند با آنها سخن نمىگويد و به آنان در قيامت نظر نمىكند و آنها را پاك نمىسازد و عذاب دردناكى براى آنها است».
طبق اين آيه خدا با اين گونه اشخاصِ پيمانشكن در روز قيامت سخن نمىگويد، به آنها نظر لطف نمىكند، و آنها را پاك نمىسازد و عذاب دردناك براى آنها است.
از اين آيه و آيه مورد بحث استفاده مىشود: يكى از بزرگترين مواهب الهى در جهان ديگر اين است كه: خدا با مردم با ايمان از طريق لطف سخن مىگويد، يعنى همان مقامى را كه پيامبران الهى در اين جهان داشتند و از لذت گفتگو با پروردگار بهرهمند مىشدند، مؤمنان نيز در آن جهان به آن مفتخر مىشوند، چه لذتى از اين برتر؟!
به علاوه، خدا به آنها نظر لطف مىكند، با آب عفو و رحمتش آنها را مىشويد و پاك و پاكيزه مىكند، چه نعمتى از اين بالاتر؟!
بديهى است، سخن گفتن خداوند با بندگان، مفهومش اين نيست كه خدا زبان دارد و جسم است بلكه او با قدرت بىپايانش امواج صوتى را در فضا مىآفريند به گونهاى كه قابل درك و شنيدن باشد (همان گونه كه در وادى طور با موسى عليه السلام سخن گفت) و يا از طريق الهام و با زبان دل با بندگان خاصش سخن مىگويد.
به هر حال اين لطف بزرگ پروردگار و اين لذت بىنظير معنوى براى بندگان پاكدلى است كه زبان حقگو دارند و مردم را با حقائق آشنا مىكنند، بر سر پيمان خود ايستادهاند و حقطلبى را هرگز فداى منافع مادى نمىكنند.
در اينجا اين سؤال پيش مىآيد: از پارهاى از آيات قرآن استفاده مىشود كه خدا در قيامت با بعضى از مجرمان و كافران نيز سخن مىگويد، مانند: قالَ اخْسَؤُا