آيه فوق، سند زنده و گواه روشنى بر شرافت انسان و عظمت مقام او است كه پس از تكميل خلقتش، تمام فرشتگان مأمور مى‌شوند در برابر اين آفرينش بزرگ سر تعظيم فرود آورند.
به راستى كسى كه لايق مقام خلافت الهى و نمايندگى او در زمين است، و استعداد آن همه تكامل و پرورش فرزندان بلند مقامى همچون پيامبران به خصوص پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و جانشينانش را دارد شايسته هر نوع احترامى است.
ما، در برابر انسانى كه چند فرمول علمى را مى‌داند چه اندازه كرنش مى‌كنيم؟ پس چگونه است حال نخستين انسان، با آن معلومات سرشار از جهان هستى!.
***
بعد از اين ماجرا و ماجراى آزمايش فرشتگان، به آدم دستور داده شد او و همسرش در بهشت سكنى گزيند، چنان كه قرآن مى‌گويد: «به آدم گفتيم تو و همسرت در بهشت ساكن شويد و هر چه مى‌خواهيد از نعمت‌هاى آن گوارا بخوريد»! «وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما». «١»

«ولى به اين درخت مخصوص نزديك نشويد كه از ظالمان خواهيد شد» «وَ لاتَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمينَ».
از آيات قرآن، استفاده مى‌شود كه آدم عليه السلام براى زندگى در روى زمين، همين زمين معمولى آفريده شده بود، ولى در آغاز خداوند او را در بهشت- كه يكى از باغ‌هاى سرسبز و پرنعمت اين جهان بود- ساكن ساخت، محيطى كه در آن براى