تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥
تَعْمَلُون). «١»
«رزاق» به جنبه روزى دادن او به همه موجودات اشاره مىكند و «ذو القوه» به قدرت او، و «متين» به استوارى افعال و برنامههاى او (إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتين). «٢»
و بالاخره «خالق» و «بارء» اشاره به آفرينش او، و «مصوّر» حاكى از صورتگريش مىباشد (هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الأَسْماءُ الْحُسْنى). «٣»
آرى تنها «اللّه» است كه جامعترين نام خدا مىباشد، لذا ملاحظه مىكنيم در يك آيه بسيارى از اين اسماء، وصف «اللّه» قرار مىگيرند: هُوَ اللَّهُ الَّذي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّر: «او اللّه است كه معبودى جز وى نيست، او حاكم مطلق است، منزه از ناپاكىها، از هر گونه ظلم و بيدادگرى، ايمنى بخش، نگاهبان همه چيز، توانا و شكست ناپذير، قاهر بر همه موجودات و با عظمت». «٤»
يكى از شواهد روشن جامعيت اين نام آن است كه ابراز ايمان و توحيد تنها با جمله «لا اله إِلّا اللّه» مىتوان كرد، و جمله «لا اله إِلّا العليم، الا الخالق، الا الرازق» و مانند آن، به تنهائى دليل بر توحيد و اسلام نيست، و نيز به همين جهت است كه در مذاهب ديگر هنگامى كه مىخواهند به معبود مسلمين اشاره كنند «اللّه» را ذكر مىكنند؛ زيرا توصيف خداوند به «اللّه» مخصوص مسلمانان است.
***
٣- رحمت عام و خاص خدا
مشهور در ميان گروهى از مفسران اين است كه: صفت «رحمان»، اشاره به