ولى از آنجا كه هيچ نعمتى بدون مسئوليت نخواهد بود، بلكه خداوند در برابر بخشيدن هر موهبتى تكليف و تعهدى بر دوش انسان مى‌گذارد، در آيه بعد به آنها هشدار مى‌دهد مى‌گويد: «از آن روز بترسيد كه هيچ كس از ديگرى دفاع نمى‌كند» «وَ اتَّقُوا يَوْماً لاتَجْزي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً».
«و چيزى به عنوان غرامت و يا فديه كه بلاگردان باشد از آنها پذيرفته نمى‌شود» «وَ لايُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ».
«و هيچ شفاعتى (جز به اذن پروردگار) او را سود نمى‌دهد» «وَ لاتَنْفَعُها شَفاعَةٌ».
و اگر فكر مى‌كنيد كسى در آنجا- جز خدا- مى‌تواند انسان را كمك كند اشتباه است؛ چرا كه «هيچ كس در آنجا يارى نمى‌شود» «وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ».
بنابراين، تمام راه‌هاى نجات كه در اين دنيا به آن متوسل مى‌شويد همه بسته است، تنها و تنها يك راه باز است، و آن راه ايمان و عمل صالح، و در برابر گناهان توبه كردن و اصلاح خويش نمودن است.
از آنجا كه در آيات ٤٧ و ٤٨ همين سوره عين همين مسائل (با تغيير مختصرى در تعبير) مطرح شده و ما در آنجا مشروحاً بحث كرده‌ايم به آنچه در بالا آمد قناعت مى‌كنيم.
***