قرآن، سپس به انواع ميوه‌هائى كه از بركت باران و روزى‌هائى كه نصيب انسان‌ها مى‌شود اشاره كرده چنين مى‌گويد: «خداوند به وسيله باران، ميوه‌هائى را به عنوان روزى شما از زمين خارج ساخت» «فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ».
اين برنامه الهى كه از يكسو، رحمت وسيع و گسترده خدا را بر همه بندگان مشخص مى‌كند، و از سوى ديگر، بيانگر قدرت او است كه چگونه از آب بى‌رنگ صدهزاران رنگ از ميوه‌ها و دانه‌هاى غذائى با خواص متفاوت براى انسان‌ها، و همچنين جانداران ديگر، آفريده، يكى از زنده‌ترين دلائل وجود او است لذا بلافاصله اضافه مى‌كند: «اكنون كه چنين است براى خدا شريك‌هائى قرار ندهيد در حالى كه مى‌دانيد» «فَلا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ».
آرى همه شما مى‌دانيد اين بت‌ها و شركاى ساختگى، نه شما را آفريده‌اند نه روزى مى‌دهند، و نه كمترين مواهب شما از ناحيه آنها است، پس چگونه آنها را شبيه خدا مى‌دانيد.
«أَنْداد» جمع «ند» (بر وزن ضد) به معنى شريك و شبيه است، بديهى است اين شباهت و شركت، در پندار بت‌پرستان وجود داشته، نه اين كه يك امر واقعى باشد.
يا به تعبير دقيق‌تر چنان كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: «ند» و «نديد» به معنى چيزى است كه از نظر گوهر و ذات شريك و شبيه چيز ديگرى باشد، بنابراين به نوع خاصى از مماثلث و همانندى گفته مى‌شود، يعنى همانندى در گوهر ذات.
***