مى‌دهند، و به نيازمندان مى‌آموزند». «١»
بديهى است، مفهوم اين سخن آن نيست كه انفاق مخصوص به علم است، بلكه چون غالباً نظرها در مسأله انفاق، متوجه انفاق مالى مى‌شود، امام با ذكر اين نوع انفاق معنوى مى‌خواهد گستردگى مفهوم انفاق را روشن سازد.
ضمناً از اينجا به خوبى روشن مى‌شود: انفاق در آيه مورد بحث خصوص زكات واجب، يا اعم از زكات واجب و مستحب نيست، بلكه معنى وسيعى دارد كه هر گونه كمك بلاعوضى را در بر مى‌گيرد.
***
٤- ايمان به تمام انبياء
در آيه بعد، به دو ويژگى ديگر اين گروه اشاره كرده است:
ويژگى اول پرهيزكاران، ايمان به تمام پيامبران و برنامه‌هاى الهى است، مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه به آنچه بر تو نازل شده و به آنچه پيش از تو نازل گرديده ايمان دارند و نسبت به آخرت يقين دارند» «وَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالآْخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ».
و به اين ترتيب، نه تنها اختلافى از نظر اصول و اساس در دعوت انبياء نمى‌بينند، كه آنها را معلمان و مربيان هماهنگى مى‌دانند كه يكى پس از ديگرى در اين آموزشگاه بزرگ جهان انسانيت براى پيش بردن انسان‌ها در سير تكامليشان گام مى‌گذارند آنها نه تنها اديان آسمانى را مايه تفرقه و نفاق نمى‌شمرند، كه با توجه به وحدت اصولى آنها، وسيله‌اى براى ارتباط و پيوند ميان انسان‌ها مى‌دانند.