الهى ذكر كرده‌اند كه: «آنان دو فرشته بودند، خداوند آنها را براى اين به زمين فرستاد تا بدانند اگر آنها نيز جاى انسان‌ها بودند از گناه مصون نمى‌ماندند، و خدا را معصيت مى‌كردند، آنها هم پس از فرود آمدن به زمين مرتكب چندين گناه بزرگ شدند و به دنبال آن افسانه‌اى درباره ستاره زهره نيز ساختند، همه اينها بى‌اساس و جزء خرافات است و قرآن از اين امور پاك مى‌باشد و اگر تنها در متن آيات فوق بينديشيم خواهيم ديد كه بيان قرآن هيچ ارتباطى با اين مسائل ندارد».
***
٢- واژه «هاروت» و «ماروت»
نام «هاروت» و «ماروت» به عقيده بعضى از نويسندگان، ايرانى الاصل است او مى‌گويد: در كتاب «ارمنى» با نام «هرروت» به معنى حاصل‌خيزى و «مروت» به معنى «بى‌مرگى» برخورد كرده است، او معتقد است كه هاروت و ماروت مأخوذ از اين دو لفظ مى‌باشد. «١»
ولى اين استنباط دليل روشنى ندارد.
در «اوستا» الفاظ «هرودات» كه همان «خرداد» باشد و همچنين «امردات» به معنى بى مرگ كه همان «مرداد» است به چشم مى‌خورد. «٢»
«دهخدا» در لغت نامه خود نيز مطلبى در اين زمينه نقل كرده است كه بى شباهت به معنى اخير نيست.
و عجيب اين كه: بعضى هاروت و ماروت را دو مرد از ساكنان «بابل» دانسته‌اند و بعضى حتى آنها را به عنوان شياطين معرفى كرده‌اند در حالى كه آيه فوق به وضوح اين مسائل را رد مى‌كند.
***