مى‌شود جنبه تمرين و آموزش داشته باشد.
***
«آدم» عليه السلام در اينجا خود را در برابر فرمان الهى درباره خوددارى از درخت ممنوع ديد، ولى شيطان اغواگر كه سوگند ياد كرده بود دست از گمراه كردن آدم و فرزندانش بر ندارد به وسوسه‌گرى مشغول شد، و چنان كه از ساير آيات قرآن استفاده مى‌شود به آدم عليه السلام اطمينان داد كه: اگر از اين درخت بخورد او و همسرش فرشتگانى خواهند شد و جاويدان در بهشت زندگى مى‌كنند، حتى قسم ياد كرد كه من خير خواه شما هستم. «١»
«سرانجام شيطان آن دو را به لغزش واداشت و از آنچه در آن بودند (بهشت) بيرون كرد» «فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فيهِ». «٢»

آرى، از بهشتى كه كانون آرامش، آسايش و دور از درد و رنج بود بر اثر فريب شيطان اخراج شدند.
پس از آن، قرآن مى‌گويد: «ما به آنها دستور داديم كه فرود آئيد در حالى كه دشمن يكديگر خواهيد بود» آدم و حوا از يكسو، و شيطان از سوى ديگر «وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ».
«و براى شما تا مدت معينى در زمين قرارگاه و وسيله بهره‌بردارى است» «وَ لَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‌ حينٍ».
اينجا بود كه آدم متوجه شد راستى به خويشتن ستم كرده و از محيط آرام و