مى‌كنيم» «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الأَمْوالِ وَ الأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ».
و از آنجا كه پيروزى در اين امتحانات، جز در سايه مقاومت و پايدارى ممكن نيست در پايان آيه مى‌فرمايد: «و بشارت ده صابران و پايداران را» «وَ بَشِّرِ الصَّابِرينَ».
آنها هستند كه از عهده اين آزمايش‌هاى سخت به خوبى بر مى‌آيند و بشارت پيروزى متعلق به آنها است، اما سست عهدان بى‌استقامت، از بوته اين آزمايش‌ها سيه‌روى درمى‌آيند.
***
آيه بعد صابران را معرفى كرده مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه هر گاه مصيبتى به آنها رسد، مى‌گويند: ما از آن خدا هستيم و به سوى او باز مى‌گرديم» «الَّذينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ».
توجه به اين واقعيت كه همه از او هستيم اين درس را به ما مى‌دهد كه از زوال نعمت‌ها هرگز ناراحت نشويم؛ چرا كه همه اين مواهب بلكه خود ما تعلق به او داريم، يك روز مى‌بخشد و روز ديگر مصلحت مى‌بيند از ما باز مى‌گيرد و هر دو صلاح ما است.
توجه به اين واقعيت كه ما همه به سوى او باز مى‌گرديم به ما اعلام مى‌كند اينجا سراى جاويدان نيست زوال نعمت‌ها، كمبود مواهب و يا كثرت و وفور آنها همه زودگذر است، همه اينها وسيله‌اى است براى پيمودن مراحل تكامل، توجه به اين دو اصل اساسى اثر عميقى در ايجاد روح استقامت و صبر دارد.
بديهى است منظور از گفتن جمله «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» تنها ذكر زبانى آن نيست، بلكه توجه به حقيقت و روح آن است كه يك دنيا توحيد و ايمان در